প্ৰচ্ছদ নিৱন্ধ - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ

ইউনিকোডত প্ৰকাশিত অনলাইন দৈনিক

xukhdukh.com

Post Top Ad

Responsive Ads Here

প্ৰচ্ছদ নিৱন্ধ

Share This
শিক্ষাৰ্থীৰ আত্মহত্যা, আত্মহত্যা নে হত্যা? 
ডঃ অঞ্জল বৰা

সকলো হত্যাৰে এটা কাৰণ থকাৰ দৰে আত্মহত্যাৰো এটা কাৰণ থাকে৷ হত্যাৰ আগত আত্ম শব্দই গোটেই বিষয়টো মৃত্যু হোৱা ব্যক্তিজনৰ নিজৰ ইচ্ছাৰ দিশটোলৈ ঠেলি দিলেও বাস্তৱিকতে আত্মহত্যাও এটা হত্যাই৷ এই হত্যাৰ বাবে কোনো ব্যক্তি বিশেষ জগৰীয়া নহ'লেও ব্যক্তি বিশেষ বা সমূহৰদ্বাৰা পৰিচালিত এটা পৰিৱেশেই ইয়াৰ কাৰণ হ'ব পাৰে৷ শেহতীয়াকৈ অসমৰ বিভিন্ন আত্মহত্যাৰ কাৰকবোৰলৈ চালে দেখা যায় আমাৰ সামাজিক ব্যৱস্থাটোৱেই ইয়াৰ মূল কাৰণ৷ সমাজ ব্যৱস্থা আৰু ইয়াৰ নিয়ম-নীতি যিহেতু আপোনা-আপুনি জন্ম হোৱা নাই বা নহয় সেয়ে প্ৰতিটো আত্মহত্যাৰ বাবে ক'ৰবাত নহয় ক'ৰবাত একো একোজন ব্যক্তি বা ব্যক্তিসমষ্টিয়েই জগৰীয়া হৈ থাকে৷ এই ফালৰ পৰা আত্মহত্যাও একধৰণৰ হত্যাই৷ 

এজন মানুহে নিজকে শেষ কৰি দিয়াৰ যি এটা পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰা হৈছে সেই পৰিৱেশটো গঢ়ি তোলা প্ৰতিজন ব্যক্তিয়েই এই হত্যাৰ বাবে জগৰীয়া৷ সেয়ে প্ৰতিটো আত্মহত্যাৰে উচিত তদন্ত হ'ব লাগে আৰু যি পৰিৱেশ আৰু ব্যৱস্থাই ব্যক্তি এজনক নিজকে শেষ কৰি দিবলৈ বাধ্য কৰায় তাক পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ আমি চেষ্টা কৰিব লাগে৷ ব্যৱস্থা বা পৰিৱেশৰ পৰিবৰ্তনৰ অবিহনে মানুহৰ মানসিকতা (মন)পৰিৱৰ্তন হ’ব নোৱাৰে৷ 

শেহতীয়াকৈ মেধাৱী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ আত্মহত্যাই এটা জলন্ত সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ সমাজৰ জটিলতাত খোজ দিয়াৰ আগতেই কেৱল মাত্ৰ কেইটামান নম্বৰৰ কাৰণে আত্মহত্যা কৰা বিষয়টোৰ আলমত আমাৰ শৈক্ষিক ব্যৱস্থাটোক বিচাৰ কৰি চোৱা অতি প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে৷ আমি প্ৰতি বছৰে বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়লৈকে 'শিক্ষক দিৱস' পালন কৰি আহিছোঁ৷ কিন্তু বাস্তৱত ডঃ সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণৰ আদৰ্শৰে শিক্ষানীতি তৈয়াৰ কৰা হৈছেনে? উৎসৱৰ দৰে তথাকথিতভাৱে পালন কৰা এই দিৱসটোৱে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, শিক্ষক আৰু আমাৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাটোৰ কিবা পৰিৱৰ্তন আনিছেনে? ডঃ ৰাধাকৃষ্ণণে কৈছিল "শিক্ষক কেৱল সেইসকলেই নহয় যি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মস্তিষ্কত তথ্যৰ এটা ভাণ্ডৰ সৃষ্টি কৰে, বাস্তৱিকতে শিক্ষক সেইসকলহে যি তেওঁক আহিব লগা সময়ৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰে৷" আনহাতে তেওঁ কেৱল নম্বৰকেন্দ্ৰিক শিক্ষাৰ কথা কোৱা নাছিল৷ তেওঁ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মানৱীয় উৎকৰ্ষ সাধনৰ লগতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক নৈতিকভাৱে সুস্থ-সৱল কৰি গঢ়ি তোলাৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰাৰ কথাহে কৈছিল৷ তেওঁ বিচাৰিছিল শিক্ষাই এজন সৃষ্টিশীল মানুহৰ জন্ম দিয়ক, যিজন মানুহে যিকোনো পৰিৱেশৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিব পাৰে (The end-product of education should be a free creative man, who can battle against historical circumstances and adversities of nature)৷ কিন্তু বাস্তৱিকতে আজিৰ শিক্ষাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক এই সাহস, শক্তি আৰু সূক্ষ্ম চিন্তা-চৰ্চা প্ৰদান কৰিছেনে? কেৱল নম্বৰৰ পিছত দৌৰোঁতে দৌৰোঁতে যেন 'মানৱীয় উৎকৰ্ষ সাধনৰ শিক্ষা' ক'ৰবাতে আজিৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এৰি থৈ আহিবলৈ বাধ্য হৈছে৷

কিন্তু ইয়াৰ বাবে জগৰীয়া কোন? জগৰীয়া আমাৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা, শিক্ষক আৰু অভিভাৱক৷ বৰ্তমান চাকৰি আৰু বৃত্তিমুখী শিক্ষা ব্যৱস্থাই এনে এটা পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছে যে পৰীক্ষাত কম নম্বৰ লাভ কৰিলেই নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হ'ব পৰা নহ'ব৷ দেখা যায় প্ৰতি বছৰে হাইস্কুল শেষান্ত পৰীক্ষাত উচ্চ স্থান লাভ কৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক ফটো, সাক্ষাৎকাৰ আদিৰে এটা দিন ভৰাই তোলা হয়৷ ফলত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মনত নম্বৰ কেন্দ্ৰিক এক মানসিকতাৰ সৃষ্টি হয়৷ কিন্তু বাস্তৱত এই ধাৰা কিমানজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে ৰক্ষা কৰিব পাৰিছে তাৰ খবৰ ৰখা হৈছেনে? ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক উৎসাহ দিয়াতো ভাল কথা৷ জীৱনৰ লক্ষ্যও থাকিব লাগে৷ কিন্তু লক্ষ্যত উপনীত হ'বলৈ যাওতে 'শিক্ষা' আত্মহত্যাৰ কাৰক হৈ পৰাতো কিমানদূৰ সমীচীন? সেয়ে ব্যৱস্থা এটাৰ পৰিৱৰ্তন নকৰাকৈ কেৱল ঘটনা এটাৰ পিছত আলোচনা কৰি থাকিলেই সমস্যাৰ সমাধান নহয়৷ 


আচলতে আজিৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক নম্বৰৰ পিছত দৌৰিবলৈ আমিয়েই বাধ্য কৰিছোঁ৷ জ্ঞান, যোগ্যতাতকৈ আজি সকলোতে নম্বৰক প্ৰাধান্য দিয়া হৈছে৷ ভাল শিক্ষানুষ্ঠানত নামভৰ্ত্তি কৰিবলৈ তাহানিৰ ৬০% এতিয়া ১০০% লৈ গতি কৰিলে৷ কলেজ শিক্ষকৰো চাকৰিবিলাক যোগ্যতাতকৈ পৰীক্ষাৰ নম্বৰৰ হিচাপত হ'বলৈ ধৰিলে৷ তেন্তে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ উপায় কি? হাইস্কুলৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়লৈকে ভাল নম্বৰ নাপালে আজি কলেজ শিক্ষকৰ চাকৰি লাভ কৰিব নোৱাৰা অৱস্থা হ'ল৷ আজিৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মাজত প্ৰতিযোগিতাৰ নামত এনে এখন মহাৰণ আৰম্ভ কৰি দিছে যে সেই ৰণত পৰি বহুতে নিজকে শেষ কৰি দিব লগা হৈছে৷ এই ৰণখন কিন্তু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে আৰম্ভ কৰা নাই৷ আৰম্ভ কৰিছে আমাৰ প্ৰশাসনিক, সামাজিক, শৈক্ষিক ব্যৱস্থাৰ নীতি নিৰ্ধাৰক ব্যক্তিসকলেই৷
 

হাইস্কুল শেষান্ত পৰীক্ষাত উচ্চ স্থান লাভ কৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ ফটো, সাক্ষাৎকাৰ প্ৰকাশ হোৱাৰ বিপৰীতে আজিলৈকে এনে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আদৰ্শ হিচাপে প্ৰচাৰ চলোৱা হৈছেনে- যি হাজাৰ বিফলতাৰ পিছতো আজি সমাজত এজন সফল ব্যক্তি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছে৷ আজিৰ সমাজত এনে কোনো প্ৰতিষ্ঠিত ব্যক্তি নাইনে যি মেট্ৰিকত ফেইল কৰা নাছিল !! ইয়াৰ বিপৰীতে এনে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীও নাইনে যি ভাল নম্বৰ লাভ কৰি ফটো, সাক্ষাৎকাৰে আদিৰে এদিন কাকতত নিজৰ নাম উঠোৱাৰ পিছতো আজি এজন সাধাৰণ ব্যক্তিলৈ পৰিণত হৈছে !! এইবিলাকৰ সমীক্ষা হোৱা উচিত৷ তেতিয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰিব যে জীৱনৰ এটা মাত্ৰ বিফলতাই জীৱন নহয়৷ নিজৰ যোগ্যতা, জ্ঞানেৰে জীৱনৰ যিকোনো মুহূৰ্ত্বতে সফলতা লাভ কৰিব পাৰি৷ ইয়াৰ লগে লগে আমাৰ সমাজ ব্যৱস্থা, শিক্ষা ব্যৱস্থা আৰু প্ৰধানকৈ আমাৰ মানসিকতাৰ পৰিবৰ্তন কৰা উচিত, তেতিয়াহে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নম্বৰ আৰু ফলাফলৰ পৰা ওলাই আহি জীয়াই থকাৰ সাহস লাভ কৰিব৷
 
মনত ৰখা ভাল- ঘৰৰ সকলো সুবিধা, টিউচন, ভাল বিদ্যালয় আদি লাভ কৰি কেৱল যান্ত্ৰিকতাৰে ১০০% নম্বৰ লাভ কৰা ছাত্ৰজনতকৈ ঘৰৰ হাজাৰ অসুবিধা আৰু টিউচনৰ অবিহনেই, নিজেই উপাৰ্জন কৰি সাধাৰণ স্কুলত পঢ়ি ৬০% লাভ কৰা ছাত্ৰজন সমাজৰ বাবে বেছি প্ৰয়োজনীয়৷ কিন্তু দুখৰ কথা আজিৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা, উচ্চশিক্ষা আৰু চাকৰিৰ বজাৰে পিছৰজন ছাত্ৰক কেতিয়াও আগাবাঢ়িবলৈ সুবিধা নিদিয়ে৷ নম্বৰ আৰু যোগ্যতাৰ কঠিন পৰীক্ষাত আজি যোগ্যতা পৰাজয় হ'ব লগা হৈছে৷ এই ভয়টোৱেই হৈছে শিক্ষাৰ্থীৰ আত্মহত্যাৰ মূল কাৰণ৷ সেয়ে আমাৰ প্ৰধান দায়িত্ব হ'ব লাগে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মনৰ পৰা এই ভয়টো নাইকিয়া কৰা৷ সময় থাকোঁতেই এই ভয় আৰু মানসিকতাৰ পৰিৱৰ্তন নঘটালে "চাইলেণ্ট কিলাৰ"ৰ দৰে আন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীকৈ আৱৰি ধৰিব৷
------------------------------------------------------------------------------
লেখক ইন্দোৰত ৱেব দুনিয়া নামৰ সংস্থাত ভাষা থলুৱাকৰণ প্ৰকল্পত কৰ্মৰত

1 comment:

Post Bottom Ad

Responsive Ads Here

Pages