Friday, December 16, 2016

মিছা ক'লে কি ডাল হব? (ব্যংগ)

পৰমাসক্তৰ আত্মকথাঃ ''পাপে চুব ৰাইজ"
ঈশানজ্যোতি বৰা
নাপায় বুইছে, মোৰ দৰে এজন মহাপুৰুষ, মহাপ্ৰতাপী, সৰ্বজ্ঞানী, সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যখাদকক এইদৰে ৰাজহুৱাকৈ তিৰষ্কাৰ, উপলুঙা আৰু ইতিকিং কৰিব নাপায়৷ বৰ দুখ পাইছোঁ৷ বৰগোহাঞিছাৰ, শইকীয়াছাৰক মই শ্ৰীশ্ৰী পৰমাসক্ত ৰাজবংশীয়ে বৰ সন্মান কৰিছিলোঁ৷ নিউজ চেনেলে মোৰ বিৰুদ্ধে কি বকে,বকি থাকক৷ আই ডণ্ট কেয়াৰ৷ মোক জে’লত ভৰায় !! হুহ ! নাম নাজানো তাৰ ! নাম নাজানো কাৰণেই তেওঁলোক মোৰ অচিনাকি মানুহ৷ কিন্তু আপোনালোক ছাৰ,আপোনালোকতো মোৰ একেবাৰে নিজৰ মানুহ আছিল৷ আপোনালোকে অন্ততঃ মোক বুজি পাব লাগিছিল৷ কিন্তু এতিয়া মোৰ বিৰুদ্ধে আপোনালোকেই বিবৃতিত স্বাক্ষৰ কৰি দিলে ! সঁচাকৈয়ে বৰ হৃদয়বিদাৰক আৰু সকৰুণ৷ আমাৰ বৰাছাৰলৈ দেখিছেনে ! কিমান শান্ত,স্থিৰ আৰু ধৈৰ্যশীল মানুহ! সাহিত্যিক হ’ব লাগে ডাঃ বৰাছাৰৰ লেখিয়া৷ তেহে সভাৰ নাম ৰৌছন হ’ব, ঋত্বিক ৰৌছনৰ লেখিয়া পুৰা ইণ্ডিয়াত ৱৰ্ল্ড-ফেমাছ৷ মিছা ক'লে কি ডাল হব!

অসমীয়া সাহিত্যক বিশ্বদৰবাৰলৈ লৈ যাবলৈ মই কিমান কি কি নকৰিলোঁ ! জন্ম হোৱাৰে পৰা এতিয়ালৈকে সাহিত্য সভাৰ চুকটোতে চুক-ভেকুলী পৰাৰ দৰে পৰি থাকিলোঁ৷ সেই চুকটোতে বিচনা এখন পাতি, লেপ-কম্বলৰ তলত সোমাই সোমাই,বিদেশী পানীয়ৰ লগত মুৰ্গীৰ ঠেং চোবাই চোবাই অসমৰ ইতিহাস, বুৰঞ্জী, বিশ্বকোষ,অভিধান সব একাকাৰ কৰি পেলালোঁ৷ জাৰ-জহ সমস্ত কাটি কৰি দিন-ৰাত মেহনত কৰি হ’ল লাইফ...হ’ল লাইফ মই সাহিত্য সভাৰ নামত ডেডিকেট কৰি দিছোঁ ৷ ল’ৰা-ছোৱালীক ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ত নাম লগাই দিছোঁ ৷ যাতে অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ৰ খিছিৰি খাই সিহঁতৰ পেটকেইটা বেয়া নহয় ৷ পেট বেয়া হ’লেই লাগিল নহয় লেঠা ৷ হাস্পতাললৈ অহা-যোৱা ৷ আৰু মই এটা মানুহে হাস্পতাললৈ অহা-যোৱা কৰিমনে সভাৰ কাম-কাজকে চাম ! সেইকাৰণে ‘বোলোঁ,ইংলিছ মিডিয়ামতে পঢ়৷ অসমীয়া ভাষা অহা জনমত শিকিবি৷’ ইমান ত্যাগ অইন কোনো সাহিত্যপ্ৰেমীয়ে কৰিব পাৰিবনে ! মোৰ দৰে দুইঠেঙীয়া ঘৰচীয়া পৰনাৰীপ্ৰেমী জীৱ এটাই ইয়াতকৈ অধিক আৰু কি কৰিব পাৰে ! মাজে-মাজে সভাৰ চুকটোৰ পৰা ওলাই আহিলোঁ,ৰাইজৰ মাজত বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ৷ চকুৰ টিপতে গৈ নিউজ চেনেলৰ ৰঙা বৃত্তটোৰ ভিতৰতো সোমালোঁ৷ সেয়া কৰিছিলোঁ পাহৰণিৰ গৰ্ভলৈ গতি কৰা সভাৰ গ্লেমাৰকণ বচাই ৰাখিবলৈহে৷ মানুহখিনিয়ে মোক নুবুজিলে৷ ঘৰে-ঘৰে গৈ জখলা বগাই ছাইনলুমৰ টিনপাত লগালোঁ৷ এতিয়া কঁকালৰ বিষত তৰণি পোৱা নাই৷ বৰাছাৰৰ কেঁকনি এতিয়াও মোৰ নাকত অ’হ ছ’ৰি কাণত বাজি আছে৷ এইবোৰ খবৰ জানো আপোনালোকে ৰাখিছে !

আচলতে আপোনালোকক দোষ দিও লাভ নাই৷ ভুল মোৰেই৷ মোৰ জন্ম হ’ব লাগিছিল ইটালি,ফ্ৰান্স নাইবা জাপানৰ দৰে সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ প্ৰকৃত মূল্য বুজি পোৱা,গুণী লোকেৰে উভৈনদী হৈ থকা দেশত৷ মই কেতিয়াবাই সাহিত্যৰ ন’বেল বঁটা পাই গ’লোঁহেঁতেন৷ মোৰ নামত সেইবোৰ দেশৰ মানুহে স্কুল,কলেজ,ইউনিভাৰ্ছিটি স্থাপন কৰিলেহেঁতেন৷ চুবুৰীয়া দেশৰ পৰা জাকে-জাকে ল’ৰা-ছোৱালী সেইবোৰ প্ৰতিষ্ঠানত অধ্যয়ন কৰিবলৈ গ’লহেঁতেন৷ সিহঁতে মোৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰিলেহেঁতেন৷ উফ! ভাবিলেই ভাল লাগি যায়৷ মোৰ উপন্যাসোপম জীৱন-কাহিনীক আধাৰ হিচাপে লৈ হলিউডে কল্প-বিজ্ঞানধৰ্মী ছবি নিৰ্মান কৰিলেহেঁতেন৷ সেইবোৰ চিনেমাই অস্কাৰ-টচকাৰ পাই গ’লহেঁতেন৷ কিন্তু মোৰেই দুৰ্ভাগ্য-মোৰ জন্ম হ’ল অসমৰ দৰে এখন ৰাজ্যত৷ মোৰ দৰে গুণী,মেধাৱী আৰু প্ৰতিভাৰে দলদোপ-হেন্দোলদোপকৈ থকা ব্যক্তিৰ কোনো আদৰ আৰু কদৰ বুজি নোপোৱা এখন ৰাজ্যত৷

ভাষাৰ ‘ভ’ আৰু সাহিত্যৰ ‘স’টোও নজনা, কেওকিছু নোহোৱা কিছুমান মানুহৰ কি চাবা ভেঙুচালি ! ওঁঠ টিপিলেই গাখীৰ ওলোৱা ইয়ং জেনেৰেশ্যনৰ এমখাৰ কি চাবা কথাৰ বাহাদুৰি ! হেৰৌ,আগতে ‘ব্যাকৰণ’নো কাক বোলে,ণত্ব বিধিনো কাক বোলে তাকেই কৈ দেখুৱাচোন৷ তাৰপিছত মোৰ লগত টক্কৰ দিবি ! ফে’চবুকত দুটা-তিনিটা কথা লিখি দিলেই সাহিত্যিক নহয়তো, বুজিছ ! বিশেষকৈ মোৰ দৰে সাহিত্যিক হ’বলৈ তঁহতে খাৱন-শোৱন বাদ দিব লাগিব৷ সাতদিন,সাতৰাতি সাহিত্যসভাৰ পিছফালৰ বাঁহতলত বহি “ঔ পৰমাসক্তয়েই নমঃ” মন্ত্ৰোচ্চাৰণ কৰি তপস্যা কৰিব লাগিব৷ পাৰিবি জানো ? নাম নাজানো তহঁতৰ!

সব ষড়যন্ত্ৰ ! মোৰ বিৰুদ্ধে সব ষড়যন্ত্ৰ৷ এতিয়া যে আপোনালোকে ইমান টেঁটুটো মেলিছে,তেতিয়ানো আপোনালোকৰ টেঁটুটো কোনখন দেশত আছিল যেতিয়া আমি গুৱাহাটীৰ হৰ্ডিঙে-হৰ্ডিঙে গৈ ইংৰাজী ভাষা বিৰোধী আন্দোলন চলাইছিলোঁ ৷ অ’, কামৰ সময়ত হ’বলা সকলো ইনভিজিবল মেন হৈ যাবা আৰু যেতিয়া কাম নাথাকে তেতিয়া মোৰ দৰে নিষ্ঠাৱান সাহিত্যপ্ৰেমীৰ ওপৰত চাৰ্জিকেল ষ্ট্ৰাইক চলাবা ! নাপায়৷ মানুহ ইমান চকুচৰহা আৰু সুবিধাবাদী হ’ব নাপায়৷

শেষত এটা কথা কৈ দিওঁ৷ মোৰ বিৰুদ্ধে কিমান বিতৰ্ক কৰে,কৰি থাকক৷ কিমান ষড়যন্ত্ৰ কৰে,কৰি থাকক৷ কিমান অশ্লীল,অশ্ৰাব্য আৰু লেতেৰা ভাষাৰে গালি পাৰে, পাৰক৷ মোৰ নোম এডাল আপোনালোকে ইফালৰ পৰা সিফাল কৰিব নোৱাৰে৷ খুউব বেছি,দুদিন৷ নাইবা সাতদিন৷ তাৰপিছত সবকে ঠাণ্ডা কৰি দিম৷ যদি কোনোবাই বেছি হৈ-হাল্লা কৰি থাকে,বিশেষকৈ এই নতুন প্ৰজন্মৰ স্বয়ম্ভু সাহিত্যিকমখাৰ কথা কৈছোঁ-তঁহতে যদি বেছি হৈ-হাল্লা কৰি থাক; তেন্তে মই কি কৰিম জাননে? অসমীয়া সাহিত্যৰ যিডাল গছৰ পৰা ৰস চুহি চুহি তঁহতে খাই আছ,সেইডাল গছকে বাপ্পেকে উভালি আনিম৷ সাহিত্যৰ ৰস তেতিয়া কোনখন হোটেলৰ পৰা আন,আনিবি৷ সময় থাকোঁতেই চিধা হৈ লোৱাহঁত৷

শেষত আকৌ কওঁ,নাপায় ৷ মোৰ দৰে মহাপুৰুষ, মহাপ্ৰতাপী, সৰ্বজ্ঞানী,সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যখাদক, জাতীয় স্তম্ভ এজনক এইদৰে তিৰষ্কাৰ,উপলুঙা আৰু ইতিকিং কৰিব নাপায়৷ পাপে চুব! কৈ থলো, সঁকিয়াই দিলো! ৰাইজ, চাব পাপে চুব!

1 comment: