Tuesday, August 4, 2015

সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ

য়াকুব মেমনৰ মৃত্যুদণ্ডঃ বিতৰ্ক প্ৰয়োজনীয়নে?
দীপাংকৰ মল্ল বৰুৱা
এইটো এটা সঁচাকৈয়ে আমোদজনক কথা যে যেতিয়া এজন সন্ত্ৰাসবাদী এক দীঘলীয়া বিচাৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ অন্তত ফাঁচিকাঠত ওলমিবলগীয়া হয়, তেওঁৰ পক্ষে প্ৰায়ে এক সমবেদনাৰ ঢৌৰ সৃষ্টি হয়। ভাৰতত ৰাষ্ট্ৰদোহৰ দৰে গুৰুতৰ অপৰাধত অভিযুক্ত একোজন ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰতো এই সমবেদনাৰ লহৰ গঢ়ি উঠা দেখা পোৱা যায়। সংসদত ভয়ংকৰ আক্ৰমণৰ ষড়যন্ত্ৰত লিপ্ত আফজল গুৰু, মুম্বাইৰ ২৬ নৱেম্বৰৰ নৰসংহাৰৰ নায়ক আজমল কাছাব আৰু শেহতীয়াকৈ ১৯৯৩ চনৰ মুম্বাইত সংঘটিত ধাৰাবাহিক বিষ্ফোৰণৰ এজন মূল ষড়যন্ত্ৰকাৰী য়াকুব মেমনৰ ফাঁচিৰ সময়ত অপৰাধী কেইজনৰ পক্ষে ছ’ছিয়েল মেডিয়া তথা সংবাদ মাধ্যমত সৃষ্টি হোৱা কলৰৱ মন কৰিবলগীয়া আছিল। 

যোৱা ১ আগষ্ট তাৰিখে ‘আমাৰ অসম’ কাকতত ননীগোপাল মহন্তৰ ‘মৃত্যুদণ্ডৰ ৰাজনীতি’ শিৰোনামৰ প্ৰৱন্ধটোত য়াকুব মেমনৰ ফাঁচিৰ যুক্তিযুক্ততাৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰা হৈছে। লেখকে প্ৰকাৰান্তৰে বিভিন্ন তথ্যৰ দ্বাৰা প্ৰমাণ কৰিব বিচাৰিছে যে য়াকুব মেমনে চৰকাৰী সাক্ষী হৈ কৰা সহায়ৰ বাবে তেওঁক মৃত্যুদণ্ডৰ পৰা ৰেহাই দিয়াটো উচিত আছিল। অৱশ্যে লেখকে য়াকুব মেমনক নিৰ্দোষী বুলি ক’ব বিচৰা নাই।

উক্ত প্ৰৱন্ধটোত লেখকে এক পৰিসংখ্যাৰ দ্বাৰা দেখুৱাইছে যে দেশত ফাঁচিৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হ’লে হত্যাকাণ্ডৰ সংখ্যাও বৃদ্ধি পায়। তেওঁ হিচাপ কৰি দেখুৱাইছে যে কোনো এটা দশকত মৃত্যুদণ্ডৰ সংখ্যা সামান্য বৃদ্ধি হ’লেও কেইবাহাজাৰ হত্যাকাণ্ড বৃদ্ধি পাইছে আৰু সেইদৰে আন এটা দশকত মৃত্যুদণ্ডৰ সংখ্যাঅকণমান কম হ’লেই হত্যাকাণ্ড কেইবাহাজাৰ কমি গৈছে। এজন দুৰ্ধৰ্ষ অপৰাধীৰ মৃত্যুদণ্ডই দেশত হাজাৰ হাজাৰ হত্যাকাণ্ড সংঘটিত কৰিবলৈ মানুহক অনুপ্ৰাণিত কৰা কথাটোবিশ্বাস কৰিবলৈ টান লাগে। কোনো অপৰাধীয়ে হয়তো মৃত্যুদণ্ডৰ পৰিসংখ্যা চাই অপৰাধ নকৰে। মৃত্যুদণ্ডৰ বাবে দেশত অধিক হত্যা সংঘটিত হ’ব বুলি ভয় কৰি সকলো গুৰুতৰ অপৰাধীৰ মৃত্যুদণ্ড বাতিল কৰাটো উচিত হ’বনে? সীমান্তত যেতিয়া শত্ৰুৱে আক্ৰমণ কৰে, আক্ৰমণকাৰীৰ মানৱাধিকাৰ খৰ্ব হ’ব বুলি বা দেশত সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ হ’ব বুলি ভয় কৰি সেনাই প্ৰত্যাক্ৰমণ নকৰি হাত সাৱটি বহি থাকিলে হ’বনে?

ভাৰতৰ দৰে দেশ এখনত মৃত্যুদণ্ড সমূলি বাতিল হোৱাটো উচিত নে অনুচিত সেয়া এক বিবাদৰ বিষয়। মৃত্যুদণ্ডৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য হ’লভৱিষ্যতৰ সম্ভাব্য অপৰাধী সকলৰ বাবে এক উদাহৰণ প্ৰস্তুত কৰি তেওঁলোকক সাৱধান কৰি দিয়া যাতে কোনেও তেনে অপৰাধ কৰিবলৈ সাহস নকৰে। যিবোৰ দেশত শিক্ষিত লোকৰ সংখ্যা অধিক, দাৰিদ্ৰ এক সমস্যা নহয়, জনসাধাৰণৰ জীৱনৰ মান উন্নত সেইবোৰ দেশৰ জনসাধাৰণৰ বাবে হয়তো মৃত্যুদণ্ড সম্পূৰ্ণভাৱে বাতিল কৰাটো সমৰ্থনযোগ্য হ’ব পাৰে। মৃত্যুদণ্ডৰ পৰিৱৰ্তে দণ্ডিত অপৰাধী সকলক বিপদসংকুল অভিযানবোৰত বলিৰ পঠা হিচাপে ব্যৱহাৰ কথাও আলোচিত হৈছে। কিন্তু ভাৰতৰ দৰে শিক্ষাত পিছপৰা, অন্ধবিশ্বাসত নিমজ্জিত মানুহৰ দেশত মৃত্যুদণ্ডৰ ভয় নাথাকিলে অপৰাধীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰহে সম্ভাৱনা আছে।লেখক মহন্তই হত্যাকাণ্ড আৰু মৃত্যুদণ্ডৰ যি সমানুপাতিকৰ তথ্য উত্থাপন কৰিছে সেয়া হয়তো সম্পূৰ্ণ কাকতালীয়।

য়াকুব মেমনৰ বিষয়ে লেখকেএনে এখন ছবি ডাঙি ধৰিছে যে তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰতি মৰমৰ বাবে ঘূৰি আহিছিল আৰু স্বেচ্ছাই অনুসন্ধানকাৰী সংস্থা সমূহৰ সহযোগিতা কৰিছিল। লেখকৰ মতে য়াকুবে তেওঁৰ ভাতৃ টাইগাৰ মেমনৰ বিৰুদ্ধে গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্য জনাবৰ বাবেহে ধৰা দিছিল। মুম্বাই আক্ৰমণৰ মাষ্টাৰ মাইণ্ড জনৰ হঠাতে কিয় এনে দেশপ্ৰেম উঠলি উঠিল সেয়া বোধগম্য নহ’ল। দস্যু ৰত্নাকৰ ঋষি বাল্মিকী হোৱাৰ দৰেসাপ হৈ খুটি বেজ হৈ জাৰিবলৈ নিজৰ প্ৰাণৰ বাজী লগাই তেওঁ কিয় আগবাঢ়ি আহিছিল সেয়াও বুজি পোৱা নগ’ল।অতি উচ্চ মেধাসম্পন্ন বা পেছাত এজন চাৰ্টাৰ্ড একাউণ্টেন্ট হোৱা বাবেই য়াকুব মেমন ধোৱা তুলসীৰ পাত হৈ যাব নোৱাৰে। লেখকে মন্তব্য কৰিছে যে য়াকুব নিশ্চিতভাৱে দোষী, কিন্তু পৰিস্থিতিগত সাক্ষীৰ পৰা এই কথা ষ্পষ্ট যে য়াকুব ভাৰতলৈ বা নেপাললৈ স্ব ইচ্ছাই আহিছিল। কিন্তু মন কৰিবলগীয়া কথা এয়ে যে য়াকুব মেমনে ধৰা পৰাৰ আগতেআত্ম সমৰ্পন কৰা নাছিল। পাকিস্তানৰ পৰা কোনোব্যক্তিগত উদ্দেশ্যত নেপাললৈ যাওঁতে সন্দেহবশত: তেওঁ নেপাল আৰক্ষীৰ হাতত গ্ৰেপ্তাৰ হৈছিল। এটা মহলে এই বুলিও সন্দেহ কৰিছে যে তেওঁ পাকিস্তানৰ আই এছ আইৰ নিৰ্দেশতে নেপাললৈ গৈছিল।ধৰা পৰাৰ পিছত নেপাল চৰকাৰে তেওঁক ভাৰত চৰকাৰৰ হাতত গতাই দিছিল। উক্ত প্ৰৱন্ধটোত লেখক মহন্ত ডাঙৰীয়াই কৈছে যে য়াকুব মেমনে অনুসন্ধানত সহযোগ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সহায়ত এজনৰ পৰা এজনকৈ কেইবাজনো অপৰাধীক কৰায়ত্ব কৰিব পৰা গৈছিল। ২২ বছৰ ধৰি চলি থকা অনুসন্ধানত এজন অভিযুক্তৰ পৰা এইবোৰ তথ্য বাহিৰ হোৱাটোত আচৰিত হ’বলগীয়া একো নাই। য়াকুব মেমনে সঁচাকৈয়ে সহযোগ কৰিলে তেওঁৰ বিচাৰ প্ৰক্ৰিয়াত হয়তো ২২ টা বছৰ নালাগিলহেঁতেন আৰু তেওঁ আইনী ব্যৱস্থাৰ সহানুভূতি লাভ কৰিলেহেতেন। য়াকুব মেমনৰ দৰে এজন উচ্চ শিক্ষিত তীক্ষ্ণ বুদ্ধিসম্পন্ন লোকে স্বেচ্ছাই সহযোগ কৰা হ’লে নিশ্চয় ক্ষমাদান পূৰ্বচৰ্ত হিচাপে ৰাখিলেহেঁতেন। 

লেখকে তেওঁৰ প্ৰৱন্ধটোৰ শেষত প্ৰশ্ন কৰিছে য়াকুব পাকিস্তানবিৰোধী ভাৰতীয় নব্য জাতীয়তাবাদৰ বলিৰ পঠা হ’ল নেকি? উচ্চতম ন্যায়ালয়ে দীঘলীয়া বিচাৰ প্ৰক্ৰিয়াৰে মৃত্যুদণ্ডৰ নিৰ্দেশ দিয়া, আত্মপক্ষ সমৰ্থনৰ সকলো সুবিধা পোৱা, শেষ মুহূৰ্তলৈকে আইনী যুঁজ দি পৰাজিত হোৱা য়াকুব মেমন ভাৰতীয় নব্য জাতীয়তাবাদৰ বলিৰ পঠা হ’ল বুলি কোৱাটোৱে ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ কাৰ্যদক্ষতাৰ ওপৰত সন্দেহৰ আঙুলি টোৱাইছে। গণতন্ত্ৰৰ শক্তিশালী স্তম্ভ ন্যায়পালিকাৰ সিদ্ধান্তক ৰাজনীতিয়ে প্ৰভাৱান্বিত কৰা বুলি কৰা বুলি লেখকে গুৰুতৰ অভিযোগ আনিছে। এনে অভিযোগে দেশৰ প্ৰচলিত শাসন আৰু ন্যায় ব্যৱস্থাটোকে উপলুঙা কৰিছে। 

য়াকুব মেমনক কেৱল মুছলমান হোৱা বাবেহে মৃত্যুদণ্ড প্ৰদান কৰা হ’ল জাতীয় বক্তব্যৰে এজন অপৰাধীক শাস্তি প্ৰদানৰ প্ৰক্ৰিয়াটোকে ধৰ্মীয়কৰণ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা গৰিহণাৰ যোগ্য। সন্ত্ৰাসবাদী বা অপৰাধী এজনক ধৰ্মীয় আবেগেৰে ৰক্ষণাবেক্ষণ দিবলৈ যোৱা একাংশ ব্যক্তিৰ লগত সুৰ মিলাই লেখকে য়াকুব মেমনৰ ফাঁচিত গোড়া জাতীয়তাবাদী লোকৰ সন্তুষ্টি প্ৰত্যক্ষ কৰিছে। ন্যায়িক প্ৰক্ৰিয়াৰে অপৰাধী সাব্যস্ত হোৱা এজন ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত ধৰ্ম বা গোড়া জাতীয়তাবাদৰ বিষয় আহিল ক’ৰ পৰা? য়াকুব মেমন অকল মুছলমান হোৱা বাবেই ফাঁচিকাঠত ওলমিব লগীয়া হ’ল বুলি উঠা অভিযোগ প্ৰমাণিত হ’লে দেশৰ ধৰ্ম নিৰপেক্ষতাৰ মূল ভেঁটিটোৱেই খহি পৰিব। সন্ত্ৰাসবাদীৰ কোনো ধৰ্ম থাকিব নোৱাৰে। আইনৰ চকুত সকলো সমান হ’বই লাগিব। ধৰ্মৰ ভিত্তিত কোনো ভাল বা বেয়া সন্ত্ৰাসবাদী হ’ব নোৱৰে।

আমি এটা কথা মনত ৰাখিব লাগিব যে সন্ত্ৰাসবাদীৰ আক্ৰমণৰ পৰা দেশৰ নাগৰিক সকলক সুৰক্ষিত কৰাটো ৰাষ্ট্ৰৰ দায়িত্ব। সেইদৰে ৰাষ্ট্ৰৰ বিৰুদ্ধে সন্ত্ৰাসত লিপ্ত হোৱা ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহী সকলক চৰম শাস্তি প্ৰদান কৰাটোও ৰাষ্ট্ৰৰ কৰ্তব্য। ৰাষ্টৰ প্ৰচলিত আইনৰ অধীনত অগণন মানুহৰ মৃত্যুৰ কাৰণ হোৱাসন্ত্ৰাসবাদী এজন মৃত্যুদণ্ডেৰে দণ্ডিত হোৱাৰ পিছত সেই ৰায়ক সকলোৱে সন্মান জনোৱা উচিত। আমি এই কথাও পাহৰিব নালাগিব যে য়াকুব মেমনক আত্মপক্ষ সমৰ্থনৰ বাবে পৰ্যাপ্ত সুযোগ দিয়া হৈছিল। শেষ মুহূৰ্তলৈকে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ফাঁচিৰ বিষয়টো বিবেচনা কৰিছিল আৰু সকলো সাক্ষ্য প্ৰমাণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ফাঁচিৰ হুকুম বাহাল ৰাখিছিল। এই ক্ষেত্ৰত অধিক বিতৰ্ক নিস্প্ৰয়োজনীয়।
(লেখাটি আজি ৪আগষ্ট সংখ্যাত আমাৰ অসম কাকততো প্ৰকাশ পাইছে)

মিছা ক'লে কি ডাল হব? (হাস্য ব্যংগ)

ঘাইপথত এভেলভেল মাছৰ কথাৰে...
ঈশানজ্যোতি বৰা
জাকৈ,খালৈ অথবা জালখন লৈ অসমৰ খাল-বিল,পুখুৰীত নামি মূৰৰ ঘাম মাটিত পেলোৱাৰ সেই কষ্টভাগ এতিয়া তল পৰিছে৷ ৰাইজৰ উন্নতি সাধনেই জীৱনৰ মহাব্ৰত হিচাপে গণ্য কৰা তেৰাসৱৰ কৃপাত অসমৰ কেইবাটাও ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাঁইপথত এতিয়া সৃষ্টি হৈছে সুগভীৰ,সুবিশাল পুখুৰীৰ৷ কোনোবাই এতিয়া ‘অসমৰ বাট-পথৰ অৱস্থা তথৈবচ’ বুলি গোচৰ তৰিলে নহ’ব৷ হাৰে !! অভিযোগৰ বাকচকেইটা মোকলাই কিমাননো আৰু নিৰাশাবাদী মনোভাৱেৰে আস্ফালন কৰি থাকে ! কিমাননো আৰু নিগেটিভিটিবোৰ ৰাজ্যত বিয়পায় ! বি প’জিটিভ্ য়াৰ, মিছা ক'লে কি ডাল হবহে!

অনাগত দিনবোৰত আমাৰ অসমৰ দৰে উন্নত মুলুকত নিৰাশা-হতাশাৰ বিষবাষ্প বিয়পোৱা এনে কথা-বতৰা পৰিহাৰ কৰি নচলিলে চোলাৰ পিছফালে ‘কমপ্লেইন বক্স’ৰ লেবেল যে লাগিব সেইয়া আজিৰ তাৰিখত একেবাৰে খাটাং৷ অসমৰ ইটোমূৰৰ পৰা সিটোমূৰলৈ বাছ-যাত্ৰা কৰাৰ আগমুহূৰ্তত যাত্ৰীসমাজে এতিয়া আহল-বহল মোনা এটা লগত লৈ আনিবলৈ পাহৰিব নালাগে৷ কাৰণ, নিৰ্দিষ্ট কিলোমিটাৰৰ অন্তৰে অন্তৰে ঘাঁইপথৰ বুকু ফাটি জিলিকি থকা পুখুৰীবোৰত এতিয়া ৰৌৰ পৰা খলিহনালৈকে,মাগুৰৰ পৰা গৰৈ-কাৱৈলৈকে নানাতৰহৰ, নানবৰণৰ মাছে “মোক ধৰ, মোক খা’ বুলি শ্ল’গান জুৰিব লাগিছে৷ গতিকে সন্ধ্যা মোনা দাঙি দাঙি চাৰিআলি,তিনিআলিৰ দৈনিক বজাৰৰ পৰা তিনিশ-চাৰিশ টকাৰে চালানী মাছ খোৱাৰ আমনিদায়ক পৰম্পৰাফেৰা পৰিত্যাগ কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাঁইপথৰ অতিকায় পুখুৰীকেইটালৈ মনোযোগ দিলে ৰাইজে একেবাৰে ফ্ৰেছ্ মাছৰে নিশাৰ ব্যঞ্জন খাই পৰিতৃপ্তি পাব৷

সিপিনে,আজি আন এজন অতিপাত যোগাত্মক দৃষ্টিভংগীসম্পন্ন মানুহে কৈ গ’ল বোলে-অসমৰ চিকিৎসালয়ত ৰোগীসকল মজিয়াত পৰি থকা কাৰ্যভাগে বোলে অসমৰ উন্নয়নৰ কথাকেই সূচায়৷ ইতিবাচক চিন্তাধাৰাৰ ইয়াতকৈ আৰু উজ্জ্বল দৃষ্টান্ত কি হ’ব পাৰে! অতিৰঞ্জিত নকৰাকৈ ব্যক্ত কৰোঁ যে- এনেধৰণৰ আশাব্যঞ্জক কথা-বতৰাই আমাৰ মনৰ আকাশৰ অমাৱস্যাৰ ঘোৰ অন্ধকাৰক “শিশুপাল খেদা” দি পূৰ্ণিমাৰ নিৰ্ভেজাল পোহৰেৰে এতিয়া দশোদিশ পোহৰাই তুলিছে৷ নিঃসন্দেহে অসমৰ চৌদিশে এতিয়া ‘যোগাত্মক দৃষ্টিভংগী’ৰ এক অভূতপূৰ্ব পৰিৱেশে বিৰাজ কৰিছে৷

ইতিবাচক মনোভাৱেৰে, যুগান্তকাৰী চিন্তাধাৰাৰে বলিয়ান হৈ বিগত বছৰসমূহত অসমত সংঘটিত হোৱা “মহা-উন্নয়ন” আৰু “মহা-প্ৰগতি”ৰ জয়ঢোলকেইটা আপোন-পাহৰা হৈ সৰ্বশক্তি প্ৰয়োগ কৰি কোবোৱাৰ উপযুক্ত সময় এইয়া৷ এৰা,প্ৰভাত হ’বই৷ আকৌ এদিন প্ৰভাত হ’বই হ’ব৷ আশাবাদৰ এনেহেন বিষ্ফোৰণৰ যুগত আমি আৰু আশাবাদী নহৈ পাৰোঁনে?

এই শুভক্ষণত সুঁৱৰিবলৈ বাধ্য হৈছোঁ সেই কালজয়ী বাক্যকেইফাঁকি- “বাজক দবা,বাজক শঙ্খ, বাজক মৃদং খোল; অসম আকৌ উন্নতি-পথত, ‘জয় আই অসম’ বোল। ঘাইপথৰ মাছকে ভাজো, তেলৰ বটল খোল! মিছা ক'লে কি ডাল হবহে!

Monday, August 3, 2015

গ্ৰন্থ আলোচনা

মৌমাখি সাম্ৰাজ্যঃ
নাৰীমনৰ এন্ধাৰ কোঠাত এক অনন্য বিচৰণ 
লিপিমণি দত্ত
মৌ–মাখিৰো এখন সাম্ৰাজ্য থাকে৷ থাকে নিয়ম আৰু শৃংখলা৷ থাকে পুৰুষ আৰু স্ত্ৰীৰ বিভাজন৷ থাকে সুকীয়া জীৱনশৈলী৷ সংসাৰ গঢ়া-পতাৰ সুকীয়া পদ্ধতি৷ ৰহঘৰাৰ কোঁহে কোঁহে ৰস ওপচাই দিবলৈ মাইকী মৌয়ে অপৰিশ্ৰান্ত শ্ৰম কৰে৷ মতা মৌয়ে ওপৰতে ভোগ কৰে সেই মৌ ভাণ্ডাৰ ৷ কিন্তু তাৰবাবে আক্ষেপ নাই কৰ্মী মাইকী মৌবোৰৰ৷ নিজৰ শ্ৰমৰ ওপৰত নিজে নিৰ্ভৰশীল মাইকী মৌ৷এয়া যেন একপ্ৰকাৰ অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা৷ আৰু এই মাইকী মৌবোৰৰ আছে সম্পূৰ্ণ যৌন স্বাধীনতাও৷ মতা মৌৰ যৌন শোষন , নিৰ্যাতনৰ আশংকাৰ পৰা মুক্ত মাইকী মৌ৷ কিয়নো মতা মৌৰ যৌনমিলন মানেই অৱধাৰিত মৃত্যু ৷ 

এইখন মানৱীয় সংসাৰৰ পৰা পৃথক এখন জগত ৷ নাৰীৰ বাবে হয়তো কাংক্ষিত এখন জগত ৷ পুৰুষৰ অৱদমন, যৌন শোষন, ধৰ্ষন আদিৰে ভাৰাক্ৰান্ত পৃথিৱীত বহু নাৰীৰ মনত হয়তো গঢ় লৈ উঠে এনে এখন মৌমাখি সাম্ৰাজ্য গঢ়াৰ কল্পনা ৷ এই কল্পনাৰ কলাত্মক প্ৰকাশ দেখিবলৈ পোৱা গৈছে প্ৰতিভাৱান গল্পকাৰ বিপাশা বৰাৰ গল্পৰ যোগেদি ৷ “মৌ-মাখি সাম্ৰাজ্য”(২০১৪,আখৰ প্ৰকাশ ) বিপাশা বৰাৰ প্ৰথমখন গল্প সংকলন ৷ এই সংকলনৰে শিৰোনামৰ গল্পটোৱে উন্মোচন কৰিছে নাৰীমনৰ এখন অৱদমিত পৃথিৱী ৷ য’ত গল্পটোৰ মূল চৰিত্ৰ কাত্যায়নীৰ মাজেদি ব্যক্ত হৈছে নাৰী স্বতন্ত্ৰতাৰ আকাংক্ষা আৰু পুৰুষবিদ্বেষ ৷ পুৰুষৰ যৌন আতিশয্যত অতিস্থ কাত্যায়নী ৷ কাত্যায়নীয়েও দেখে সেই মৌ-মাখি সাম্ৰাজ্যৰ দৰে এখন সুকীয়া পৃথিৱী গঢ়াৰ সপোন – 
“যি পৃথিৱীত সঁচা অৰ্থত নাৰীয়ে বুজি পাব যৌন স্বাধীনতা কি আৰু নিশ্চিন্তভাৱে উপভোগ কৰিব যৌনসুখ ৷য’ত কোনো পুৰুষে ইচ্ছামতে ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰিব নাৰীক ৷ (পৃ: ৩৬) 

কাত্যায়নীৰ সেই সপোন আৰু আকাংক্ষাৰ সম-অংশীদাৰ হ’বলৈ আগবাঢ়িছে নিজকে লেছবিয়ান বুলি কোৱা গল্পৰ আখ্যায়ক চৰিত্ৰটোও ৷ মন কৰিবলগীয়া যে নাৰীবাদী দৃষ্টিকোণসম্বলিত অসমীয়া ভাষাৰ গল্পসমূহত সততে পুৰুষৰ অৱদমন-শোষনৰ স্বৰূপ প্ৰকাশ হোৱাহে দেখা গৈছে ৷ কিন্তু পুৰুষতন্ত্ৰক নেওচি নাৰীৰ এখন “সাম্ৰাজ্য” সৃষ্টিৰ সপোনাকাংক্ষাক সবলভাৱে উপস্থাপন কৰা গল্প হিচাপে বিপাশা বৰাৰ মৌমাখি সাম্ৰাজ্য ব্যতিক্ৰম হৈ ৰৈছে ৷ 

সময়ৰ লগে লগে সমাজৰ পৰিৱৰ্তন আৰু সভ্যতাৰ উত্তৰণ ঘটা বুলি আধুনিক সমাজ পতিয়ন গ’লেও দৰাচলতে এয়া যে আধুনিক ভণ্ডামিৰ নামান্তৰ তাৰ সবল বক্তব্য উপস্থাপনৰ চেষ্টা প্ৰত্যক্ষমান হৈছে বিপাশাৰ গল্পত ৷ যুগৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে , কিন্তু মানসিকতাৰ সংস্কাৰসাধন হোৱা নাই ৷ পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজত নাৰীৰ ওপৰত একেধৰণেৰে অৱদমন চলি আছে ৷ পূৰ্বৰ ধৰণেৰে পুৰুষৰ দাসত্বক মানি আহিছে নাৰীয়ে ৷ একেধৰনেৰে চলি আহিছে নাৰীৰ ওপৰত পুৰুষৰ যৌন অত্যাচাৰ ৷ বিপাশাৰ সংকলনটোৰ কেইবাটাও গল্পত বিভিন্নধৰনেৰে বিভিন্ন পটভূমিত চিত্ৰিত হৈছে এনে ছবিসমূহ ৷ মানৱীয় আৱেগ-অনুভূতিৰ প্ৰতি গভীৰভাৱে সংবেদনশীল গল্পকাৰে এনে নিৰ্যাতিতা নাৰী চৰিত্ৰসমূহৰ প্ৰতি সমব্যথী হৈছে ,কিন্তু ইয়াৰ প্ৰতিবাদ গল্পসমূহত ক্ষীণ ৷ ‘চকৰীৰ সাধু’ গল্পত পখিলাৰ দৰে জীৱন চকৰিৰ মাজত বন্দী হৈ পৰা নাৰীৰ স্বাধীনতা সাব্যস্তকৰণৰ ছবি এখন দেখুৱাব খুজিলেও শেষ সময়ত অসহায় হৈ পৰিছে প্ৰতিবাদী কন্ঠ ৷ সেই পুৰাতন জীৱনাৱৰ্তৰ মাজত নিজকে বিচাৰি পাইছে প্ৰতিবাদী নাৰী চৰিত্ৰটোৱে ৷ ইয়াৰ বিপৰীতে আধুনিক সভ্যতাৰ নামত মানুহৰ চাৰিত্ৰিক অধ:পতনৰ আন এখন ছবি উন্মোচিত হৈছে ‘চকৰীৰ সাধু’ গল্পটোত ৷ গল্পটোৰ যোগেদি পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজ-ব্যৱস্থাত লেটাৰ দৰে জী থাকিবলগা হোৱা নাৰীৰ বিড়ম্বনা আৰু উচ্চশিক্ষিত তথা মুক্তমনা হ’লেও পুৰুষৰ লালসাৰ হাজাৰ –বিজাৰ কীটৰ দংশনৰ মুখামুখি হ’বলগা হোৱা যাতনা প্ৰকাশ পাইছে ৷ একেদৰে সমাজ –ব্যৱস্থাই নাৰী মানসিকতাক পুতলাৰ দৰে মেদহীন শৰীৰৰ অধিকাৰী হ’বলৈ দিয়া আদিপাঠ আৰু ইয়াৰ নেতিবাচক প্ৰভাৱৰ ইংগিত দিয়া হৈছে ‘পুতলাৰ দৰে নাৰীবোৰ’ গল্পত ৷ নাৰীজগতৰ ভিন ভিন মৰ্মবেদনা ‘জলদেৱতাৰ ৰেখ’,’গল্পকাৰৰ ভাগৰ’, আদি গল্পত মৰ্মস্পৰ্শী ৰূপত প্ৰকাশ পাইছে ৷ 

বিশ্বায়নৰ সৰ্বগ্ৰাসী প্ৰসাৰে সংকটাপন্ন কৰা চহৰ আৰু গ্ৰামীণ জীৱন, পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজ-ব্যৱস্থা উৎখাত কৰিব খোজা নাৰীবাদী মনস্তাত্ত্বিক বিশ্লেষণ , শৈশৱৰ স্বত:স্ফূৰ্ততাৰ প্ৰতি আকূতি আৰু একাকীত্ব ,প্ৰেম-প্ৰতাৰণা আদি বিপাশা বৰাৰ গল্পসমূহৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয় ৷ মানৱীয় আৱেগ-অনুভূতিৰ প্ৰতি অতিমাত্ৰা সংবেদনশীল দৃষ্টিকোণ বিপাশাৰ গল্পৰ অন্যতম বিশেষত্ব ৷ এই সংবেদনশীলতা উৎসাৰিত হৈছে ঘাইকৈ গল্পকথকৰ মাজত নিহিত হৈ থকা নাৰীত্ববোধৰ চেতনাৰ পৰা ৷ আনহাতে নাৰীচেতনাৰ উপৰি গল্পকথক আন যিবোৰ বিষয়ত অধিক অনুভূতিশীল হোৱা দেখা গৈছে সেইবোৰৰ মাজত অন্যতম হৈছে মূল্যবোধৰ সংকট ৷ বিশ্বায়ন-পৰৱৰ্তী প্ৰভাৱ হিচাপে সমাজবোৰত পৰিলক্ষিত হোৱা মূল্যবোধ আৰু ঐতিহ্যৰ সংকট কেইবাটাও গল্পৰ উপজীব্য বিষয় হিচাপে দেখা পোৱা গৈছে ৷ সংকলনৰ প্ৰথমটো গল্প ‘কাউৰীৰ চহৰ চহৰৰ কাউৰী’ত বিশ্বায়নৰ হাতোৰাৰ আগ্ৰাসী ৰূপ আৰু এই আগ্ৰাসনে চহৰীয়া জীৱনৰ লগতে গ্ৰাম্য জীৱনকো সংকটলৈ ঠেলি দিয়াৰ আজিৰ বাস্তৱ বিবৃত হৈছে ৷ চহৰলৈ নতুনকৈ অহা ব্যক্তিজনে চহৰৰ ঐতিহ্য আৰু জীয়া ইতিহাস শুনিছে কাহিনী-কথক এজনৰ পৰা ৷ শুনিছে এসময়ৰ উৰ্বৰ সোনালী পথাৰ কংক্ৰীটৰ অৰণ্যলৈ পৰ্যবসিত হোৱাৰ কাহিনী ৷ প্ৰতিদিনে হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ আগমন, নিস্পৃহ জীৱন আৰু সংবেদনহীনতাই চহৰসমূহ বাসোপযোগী কৰি ৰখা নাই ৷ 

“এতিয়া আৰু চহৰখন মানুহৰ বাসোপযোগী হৈ থকা নাই ৷বাসোপযোগী হৈ থকা নাই অন্য কোনো জীৱৰ বাবেও ৷ ই সম্পূৰ্ণৰূপে হৈ পৰিছে কাউৰীৰ চহৰ৷” (পৃ : ১৭) 

আনহাতে কদৰ্য আৰু নাৰকীয় জীৱনযাত্ৰাৰ চহৰসমূহৰ প্ৰতি মোহান্ধ হোৱা গ্ৰামীণ লোকৰ জীৱনকো গল্পটোত তুলি ধৰা হৈছে ৷ সাম্প্ৰতিক বিশ্বৰ বিক্ষিপ্ত আৰু অনাকাংক্ষিত ঘটনাৰ হেঁচা, সন্ত্ৰাসবাদী কাৰ্যকলাপ, মানুহক আশংকা-হাহাকাৰৰ মাজলৈ ঠেলি দিয়া ঘটনাই কিদৰে মনোজগতত ভয়ংকৰভাৱে ৰেখাপাত কৰে তাৰ ছবি উন্মোচিত হৈছে ‘দ্য আনব’ৰ্ণ’ গল্পত ৷ এগৰাকী সন্তানসম্ভৱা নাৰীৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ প্ৰত্যাশা বিভিন্ন বিক্ষিপ্ত ঘটনাৰ প্ৰভাৱত দুৰাশালৈ পৰিনত হোৱা দেখুওৱা হৈছে গল্পটোত ৷ হত্যা-হিংসাৰে বীভৎস হৈ পৰা পৃথিৱীলৈ নতুন এটা সন্তানক আদৰি আনিবলৈ গৈ শিয়ৰি উঠিছে গল্পৰ মূল নাৰী চৰিত্ৰটো ৷ 

আধুনিক জীৱনবীক্ষাৰ অন্তৰ্নিহিত পাঠোদ্ধাৰৰ সূহ্মতৰ প্ৰয়াসৰ বিপৰীতে জীৱনৰ চিৰাচৰিত আকূতিবোৰৰ প্ৰতি সমানে সচেতন গল্পকাৰগৰাকী ৷ ভোক-যন্ত্ৰনা , প্ৰেম-বিষাদ , শৈশৱ-বৃদ্ধ জীৱন আদি ভিন্ন অনুভূতি আৰু জীৱনৰ ভিন্ন পৰ্বক ভিন ভিন ধৰণেৰে উপস্থাপনৰ প্ৰয়াস আন কেইটামান গল্পত দেখা গৈছে ৷ এগৰাকী বৃদ্ধাৰ সংগ্ৰামী জীৱন আৰু মাতৃস্নেহৰ অনুভৱৰ অনুপম প্ৰকাশ ‘সেই এৰাতি লামপুই বুঢ়ী আৰু এটা গাহৰি পোৱালি’ নামৰ গল্পটো ৷ সংগ্ৰামী জীৱনৰ দুৰ্ভাগ্যৰ একোটা মূহুৰ্তত স্বামী আৰু যমজ সন্তানক হেৰুৱাই অকলশৰীয়া জীৱন কটোৱা লামপুই বুঢ়ীয়ে এৰাতি কটাব লগা হৈছে এটি কণমানি গাহৰি পোৱালিৰ সৈতে ৷ গাহৰি পোৱালিটোৱে বুঢ়ীৰ শুকান স্তন চুহি খোৱা ঘটনাই তেওঁৰ মমতাক পুনৰ জাগ্ৰত কৰিছে ৷ অৱশ্যে নিৰন্ন আৰু নি:সহায় অৱস্থাত সেই ৰাতিয়েই বুঢ়ীৰ মৃত্যু ঘটিছে ৷ মাতৃপ্ৰধান জনজাতীয় সমাজত এক কঠিন জীৱন সংগ্ৰামত পিষ্ট হৈ পৰা লামপুই বুঢ়ীৰ মৰ্মস্তুদ কাহিনী এই গল্পটো ৷ আনহাতে ‘পিল্লি’ আৰু ‘সোণপৰুৱাৰ দেশত মীৰা’ – এই দুয়োটা গল্পতে একাকীত্ব আৰু শৈশৱাচাৰণে মূখ্য ভূমিকা গ্ৰহন কৰিছে ৷ ‘পিল্লি’ গল্পত দেখা গৈছে পিতৃৰ ভৰ্ৎসনাৰ বাবে এসময়ত মৰমৰ মাৰ্বলকেইটা গাঁতত পুতি থৈ বাস্তৱ জীৱনৰ মুখামুখি হোৱা পোনাকণে জীৱনৰ বিয়লি বেলা সেই মাৰ্বলকেইটা হেৰুৱাই পাই উৎফুল্কিত হৈ পৰিছে ৷মাৰ্বলকেইটা হৈ পৰিছে শৈশৱৰ দৰে প্ৰানৱন্ত প্ৰেৰণা ৷ অথচ বৃদ্ধ বয়সত মাৰ্বল খেলাৰ অস্বাভাৱিক উৎসাহত বিৰক্ত হোৱা পত্নীৰ ভৰ্ৎসনাই পুনৰ যেন তেওঁৰ স্বাধীনতাপ্ৰিয় মনক হত্যা কৰিছে ৷ সোঁহাতত সজোৰে প্ৰিয় মাৰ্বলটো খামুচি বিছনাত পৰি ৰোৱা কমল হাজৰিকাই যেন শৈশৱ হেৰুওৱাৰ দুখত কাতৰ হৈ পৰিছে ৷ সন্তানহীনা নাৰীৰ নি:সঙ্গতাৰ মাজেৰে শৈশৱৰ স্মৃতি ৰোমন্থনৰ ছবি ‘সোণপৰুৱাৰ দেশত মীৰা’ শীৰ্ষক গল্পতো প্ৰকাশ পাইছে ৷ 

ভাল-বেয়া ভিন্ন সহজাত মানৱীয় আচৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়া হিচাপে মনৰ ভিতৰত সৃষ্টি হোৱা অনুভূতিবোৰেই বিপাশা বৰাৰ গল্পৰ কাহিনীৰ ভেটি ৷ পৰিস্থিতিৰ পৰিণতি হিচাপে চৰিত্ৰৰ মৰ্মজগতৰ আঘাত-যন্ত্ৰনাকে ধৰি ভিন্ন অনুভূতিবোৰ গল্পৰ শৰীৰ হৈ পৰিছে লেখিকাৰ কলমত ৷ এনে নহয় যে গল্পৰ বিষয়বস্তু চমৎকাৰী ,অকল্পনীয় কাহিনী বৰ্ণাই পঢ়ুৱৈক অভিভূত কৰি তোলাবিধৰ ৷ অথবা অপ্ৰত্যাশিত নাটকীয় সামৰণিৰে গল্পক বিচিত্ৰ মাত্ৰা দিয়াৰ চেষ্টাও নাই ৷ গল্পৰ বিষয়বস্তুত অভিনৱত্ব নাই বুলিয়েই ক’ব পাৰি ৷ বৰং কেইবাটাও গল্পৰ বিষয়বস্তু পূৰ্বসূৰী গল্পকাৰে পূৰ্বেই স্পৰ্ষ কৰি গৈছে ৷ আচলতে মানুহৰ অনুভূতিৰ মাত্ৰা একেধৰণৰ ,মানৱীয় আচৰণো একেবোৰেই ৷ মাথোন সলনি হয় পৰিৱেশ,পৰিস্থিতি আৰু চৰিত্ৰবোৰ ৷ সেইবাবে মানুহৰ কাহিনীবোৰো একেই থাকে ৷ গল্পকাৰৰ নিজৰো সৰল স্বীকাৰোক্তি – 

“ কাহিনীবোৰ মই নক’লে আন কোনোবাই ক’ব ৷ কথক সলনি হয় কোৱাৰ সুৰ অথবা ধৰণটোৰো সালসলনি ঘটে ৷ কিন্তু মই যি বুজিলো ইমানদিনে , মূল কাহিনীবিলাক একেই থাকে ৷” স্বাভাৱিকভাৱেই গল্পকথক হিচাপে বিপাশা বৰাৰ সুৰ সলনি হৈছে ,ধৰণ সলনি হৈছে ৷কিন্তু গল্পৰ কথনৰীতি ইমান সাৱলীল যে যিকোনো শ্ৰোতা (প্ৰকৃততে পঢ়ুৱৈ)ৰ মনক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ যথেষ্ট৷কেৱল যথেষ্টই নহয় ,এই শৈলীয়ে অভিনৱত্ব দাবী কৰিবলৈও সক্ষম ৷ সাধাৰণ মানুহৰ কাহিনীবোৰেই বিপাশা বৰাই নিজৰ ধৰণে কোৱাৰ চেষ্টা কৰিছে আৰু এই চেষ্টাৰ মাজেৰেই গল্পকাৰৰ মৌলিকত্ব ফুটি উঠিছে ৷ ব্যক্ত কৰিব খোজা কথা প্ৰভাৱশালী ৰূপত উপস্থাপন হৈছে গল্পসমূহত ৷ আৰম্ভণিৰ পৰা পঢ়ুৱৈক মন্ত্ৰমুগ্ধ কৰি শেষপৰ্যন্ত ধৰি ৰখাৰ কথনকৌশল আয়্ত্ত কৰিছে গল্পকাৰগৰাকীয়ে ৷
লেখিকা শিক্ষয়িত্ৰী ৰূপে কৰ্মৰত, অসম জাতীয় বিদ্যালয়, নুনমাটি ,গুৱাহাটী -২০ 

প্ৰৱন্ধ

দুঃসাহসিকতা আৰু স্বদেশপ্ৰেমৰ অন্য এক নাম 
“ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা গাৰ্ড” 
ডা° বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা
দেশত যেতিয়াই সন্ত্ৰাসবাদীৰ আক্ৰমণ সংঘটিত হয়, তেতিয়াই আমাৰ মনলৈ আহে ক’লা ৰঙৰ পোছাক আৰু ক’লা ৰঙৰ হেলমেটৰ সৈতে এটা যেন চিৰজাগ্ৰত বাহিনী তথা দেশৰ অতন্দ্ৰ প্ৰহৰীৰ কথা, যিয়ে নেকি মূহুৰ্তৰ ভিতৰতে আহত বাঘৰ দৰে জপিয়াই পৰি নিঃশেষ কৰি দিব পাৰে দেশমাতৃৰ অশুভ শক্তিক। হ্য়, সেইয়া আন একো নহয়, আমাৰ দেশৰ সুৰক্ষাৰ অন্যতম ভৰসা “ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা গাৰ্ড” (নেশ্ব্যনেল চিকিউৰিটি গাৰ্ড) বা চমুকৈ এন.এচ.জি.। সিংহৰ দৰে সাহসী, বজ্ৰৰ দৰে কঠিন, বিদ্যুতৰ দৰে তড়িৎ, সদাসস্তম আদি নানা গুনেৰে সমৃদ্ধ জোৱানৰ সমষ্টিয়েই হৈছে দেশপ্ৰেমৰ এক প্ৰকৃত ধ্ধ্জ্বাবাহক “ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা গাৰ্ড” , যি দেশৰ সাধাৰণ জনতাৰ মাজত ব্লেক ক্যেট ৰূপে পৰিচিত। এন.এছ.জি.ৰ মূলমন্ত্ৰই হৈছে “সৰ্বত্ৰে সৰ্বোত্তম সুৰক্ষা”।


এন.এছ.জি. ভাৰতৰ এটি বিশেষ সশস্ত্ৰ বাহিনী আৰু যাক সন্ত্ৰাসবাদীৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাৰ উদ্দেশ্য ই ঘাইকৈ ব্যবহৃত হৈ আহিছে আৰু ইয়াক গঠন কৰা হৈছিলে “ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা আইন, ১৯৮৬”ৰ অধীনত। ইয়াৰ গাঁঠনি তথা স্থিতি ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন অৰ্ধসামৰিক বাহিনীসমূহৰ সৈতে কাৰ্যত একেই।

এন.এছ.জি. গঠনৰ ধাৰণাটো ভাৰতবৰ্ষৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ মনলৈ আহিছিল ১৯৮৪ চনত পাঞ্জাবৰ ঐতিহাসিক স্বৰ্ণ মন্দিৰত ভাৰতীয় সেনাই চলোৱা “অপাৰেশ্ব্যন ব্লুষ্টাৰ’ৰ পিছত। কিয়নো, এই অপাৰেশ্ব্যন ব্লুষ্টাৰৰ সময়ত ভাৰতীয় সেনাৰ জোৱানে স্বৰ্ণ-মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰি খালিস্থানী বিদ্ৰোহীৰ সৈতে যুঁজ দিব ল’গাত পৰিছিল আৰু যাৰ বাবে স্বৰ্ণ মন্দিৰ বিস্তৰ ক্ষয়-ক্ষতিৰ সন্মূখীন হৈছিল; আৰু ইয়াৰ বাবেই এন.এছ.জি. গঠনৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছিল।এন.এছ.জি.ৰ কাম-কাজ পৰিচালিত হ্য় কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ গৃহ মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনত আৰু ইয়াৰ মূখ্য বিষয়াজন হ’ল “ডাইৰেক্টৰ জেনেৰেল”, যি এজন আই.পি.এছ. বিষয়া। প্ৰথমাৱস্থাত ইয়াৰ কাম-কাজ সীমিত আছিল যদিও ২০০৮ চনৰ মুম্বাইৰ ৰক্তাক্ত অধ্যায়ৰ পিছৰ পৰা এন.এছ.জি.ৰ নাম এতিয়া সৰ্বত্ৰে চৰ্চিত হ’বলৈ ধৰিছে আৰু দেশত ক্ৰমবৰ্ধমান সন্ত্ৰাসবাদীৰ ভাবুকিৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰেও ভাৰতবৰ্ষৰ মূল মূল চহৰসমূহত যেনে দিল্লী, কলকাতা, মুম্বাই, চেন্নাই, বাংগালুৰ আদিত এন.এছ.জি.ৰ “হাব” স্থাপন কৰাৰ বাবে গুৰুত্ত্ব আৰোপ কৰিছে। এন.এছ.জি.ৰ মূল কাৰ্যপন্থাসমূহ হ’ল ভি.আই.পি.ক সুৰক্ষা প্ৰদান, পণবন্দীক উদ্ধাৰ, সন্ত্ৰাসবাদীৰ সৈতে মোকাবিলা, স্পৰ্শকাতৰ অঞ্চলসমূহ সন্ত্ৰ্ৰাসবাদীৰ হাতোৰাৰ পৰা মুক্ত কৰা, অপহৃতক উদ্ধাৰ কৰা ইত্যাদি।

এন.এছ.জি. বাহিনীটো দুটা গোটত বিভক্ত। এটি গোট হৈছে “স্পেচিয়েল ৰেঞ্জাৰচ গ্ৰুপ” যিয়ে দেশৰ ভি.ভি.আই.পি. সকলৰ সুৰক্ষাৰ দায়িত্ত্ব গ্ৰহন কৰে | আনটো গোট হ’ল “স্পেচিয়েল একশ্ব্যন গ্ৰুপ”, যিয়ে পণবন্দীক উদ্ধাৰ কৰাৰ লগতে সন্ত্ৰাসবাদীৰ সৈতে মোকাবিলা কৰা ইত্যাদি কাৰ্যসমূহৰ গুৰুদায়িত্ত্ব বহণ কৰে। এইবোৰ হ’ল সন্ত্ৰাসবাদীৰ ভাবুকি প্ৰতিহত কৰি সন্ত্ৰাসবাদীৰ সৈতে মোকাবিলা কৰা, বোমা তথা বিভিন্ন বিষ্ফোৰক উদ্ধাৰ কৰা আৰু ইয়াক নিষ্ক্ৰিয়কৰণ কৰা, বিষ্ফোৰণৰ পিছত এই সম্পৰ্কে অনুসন্ধান আৰম্ভ কৰা, পণবন্দীক উদ্ধাৰ কৰা ইত্যাদি ।

বৰ্তমান ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা গাৰ্ডত নিয়োজিত হৈ থকা জোৱানৰ সংখ্যা প্ৰায় চৈধ্যহাজাৰ পাঁচশজন | এন.এছ.জি.ৰ জোৱানসমূহ ভাৰতীয় সেনা বাহিনী তথা দেশৰ অন্যতম অৰ্ধসামৰিক বাহিনী যেনে চি.আৰ.পি.এফ., বি.এচ.এফ. আদিৰ পৰা মোতায়ন কৰা হয় | ইয়াৰ বাবে তেওঁলোক সন্মূখীন হয় কঠোৰ প্ৰশিক্ষণৰ। ইয়াৰ হেড কোৱাৰ্টাৰ মেহৰাম নগৰত অৱস্থিত আৰু আৰ. টি. নাগ্ৰানি আছিল এন.এছ.জি.ৰ সৰ্বপ্ৰথম ডাইৰেক্টৰ জেনেৰেল। বৰ্তমান এগৰাকী অসমীয়া জয়ন্ত নাৰায়ন চৌধুৰী হৈছে ইয়াৰ ডাইৰেক্টৰ জেনেৰেল।

এন. এছ.জি.ৰ কেইটামান উল্লেখযোগ্য অভিযানৰ উদাহৰণ হ’ল 
-৩০ এপ্ৰিল ১৯৮৬ চন। “অপাৰেশ্ব্যন ব্লেক থাণ্ডাৰ”। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে খালিস্থানে বিদ্ৰোহীৰ কবলৰ পৰা স্বৰ্ণ মন্দিৰ মুক্ত কৰাটো সম্ভৱপৰ হৈছিল।
-১২ মে, ১৯৮৮ চন। “অপাৰেশ্ব্যন ব্লেক থাণ্ডাৰ দুই”। স্বৰ্ণ মন্দিৰত লুকাই থকা সন্ত্ৰাসবাদীৰ সৈতে এন.এছ.জি.ৰ জোৱানৰ মোকাবিলা।
- ২৫ এপ্ৰিল, ১৯৯৩ চন। “অপাৰেশ্ব্যন অশ্বমেধ”। ইয়াৰ জৰিয়তে ইছলামিক উগ্ৰপন্থীৰ কবলৰ পৰা ইণ্ডিয়ান এয়াৰলাইনছৰ বয়িং ৭৩৭ বিমানখন মুক্ত কৰাটো সম্ভপৰ হৈছিল।
- অক্টোবৰ, ১৯৯৮ চন। জম্মু আৰু কাশ্মীৰত সন্ত্ৰাসবাদ বিৰোধী অভিযান |
- ১৫ জুলাই. ১৯৯৯ চন। জম্মু আৰু কাশ্মীৰত বাৰজন পণবন্দীক অস্ত্ৰধাৰী সন্ত্ৰাসবাদীৰ কবলৰ পৰা তীব্ৰ সংঘৰ্ষৰ অন্তত এন.এছ.জি.ৰ জোৱানে মোকলাই আনে।
- ২৫ চেপ্তেম্বৰ, ১৯৯৯ চন। অপাৰেশ্বন বজ্ৰ শক্তি। গুজৰাটৰ অক্ষৰধাম মন্দিৰত সন্ত্ৰাসবাদীৰ হাতত আবদ্ধ হৈ থকা পনবন্দী ভক্তসকলক উদ্ধাৰ, য’ত ২৬ জন ভক্ত সন্ত্ৰাসবাদীৰ আক্ৰমণত বলি হৈছিল। এই অপাৰেশ্ব্যনৰ সময়তেই বাহিনীটোৰ এজন জোৱানে গুৰুতৰভাবে আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ শেষত মৃত্যুৰ ওচৰত হাৰ মানিছিল।
- ২৬ নবেম্বৰ, ২০০৮ চন। অপাৰেশ্ব্যন ব্লেক ট’ৰানড’ আৰু অপাৰেশ্ব্যন চাইক্ল’ন। দেশৰ ইতিহাসত সৰ্ববৃহৎ এন.এছ.জি.ৰ অভিযান। মুম্বাইক সন্ত্ৰাসবাদীৰ কবলৰ পৰা মুক্ত কৰোতে এন.এছ.জি.ৰ মেজৰ সন্দীপ উন্নীকৃষ্ণন আৰু গজিন্দৰ সিং নিহত হৈছিল।


এইয়া কেইটিমান উদাহৰণহে মাত্ৰ । দুঃসাহসিকতা আৰু স্বদেশপ্ৰেমৰ ধ্বজ বহন কৰি এন.এছ.জি.ৰ জোৱানসকল আমাৰ দেশত একতাৰ চিনৰূপে জিলিকি থাকক, তাৰেই আশাৰে।

Sunday, August 2, 2015

পলকতে সুখ-দুখৰ বতৰাঃ ২আগষ্ট

আজিৰ ভাল খবৰবোৰ
১. কালামৰ চিন্তাৰে উদ্বুদ্ধ সকললৈ সুখবৰ৷ পাফিন বুকচে প্ৰকাশ কৰিব “ ইগনাইটেড মাইণ্ড” ৰ পিছৰ অংশ “মাই ইণ্ডিয়া , আইডিয়াছ ফ’ৰ ফিউচাৰ ” শীৰ্ষক কিতাপখন ৷ সদ্যপ্ৰয়াত ৰাষ্ট্ৰপতিজনাৰ কাৰ্যকালৰ পিছৰছোৱাৰ আন্ত:প্ৰজ্ঞাদীপ্ত ভাষনসমূহ সংকলিত হ’ব এই গ্ৰন্থখনত ৷


২. যোৰহাটৰ পৰা ১২ কি: মি: দক্ষিণে ন- আলি ঢেকীয়াজুলিৰ তুৱাকান্ত নাট্য মঞ্চত ৰাজ্যত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে শিল্পী ড° ৰঞ্জিত বৰুৱাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ কাল্পনিক প্ৰতিমূৰ্তি দুদিনৰ বাবে অস্থায়ীভাৱে ভক্তৱান ৰাইজৰ দৰ্শনাৰ্থে প্ৰতিষ্ঠা কৰি উন্মোচন কৰে অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি ডা° ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাই ৷

৩. জুলাইৰ শেষৰ দিনটোত পেট্ৰ’ল, ডিজেল আৰু ৰাজসাহাৰ্যবিহীন ৰন্ধন গেছৰ মূল্য হ্ৰাস কৰা হৈছে ৷ তেল মন্ত্ৰনালয়ৰ বিজ্ঞপ্তি অনুসৰি পেট্ৰ’লৰ মূল্য প্ৰতি লিটাৰত ২.৪৩ টকা আৰু ডিজেলৰ মূল্য প্ৰতি লিটাৰত ৩.৬০ টকা হ্ৰাস হৈছে৷ লগতে ৰাজসাহাৰ্যবিহীন গেছৰ চিলিণ্ডাৰত ২৩.৫০ টকাকৈ হ্ৰাস কৰা হৈছে ৷

৪. মহান নাট্যশিল্পী ফণী শৰ্মাৰ ৪৫ সংখ্যক স্মৃতি দিৱস তেজপুৰ সাহিত্য সভাৰ প্ৰাংগনত অনুষ্ঠিত কৰা হয় ৷ অনুষ্ঠানত এই বছৰ নটসূৰ্য ফণী শৰ্মা বঁটা লাভ কৰা ভোলা কলিতা , বুৰঞ্জীবিদ মাধৱ চন্দ্ৰ দাস ,বিষ্ণুৰাভা বঁটা প্ৰাপক অভিনেত্ৰী কৃষ্ণা নাথ দাস আদি বিশিষ্ট ব্যক্তিসকল উপস্থিত থাকে ৷

৫. কেন্দ্ৰীয় স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী জে পি নাড্ডাই প্ৰকাশ কৰিছে যে দৰিদ্ৰ সীমাৰেখাৰ তলৰ কৰ্কট ৰোগীৰ বাবে আঞ্চলিক কৰ্কট প্ৰতিষ্ঠানসমূহত ৫০ লাখ টকাকৈ চলমান পুঁজি গঠন কৰা হৈছে আৰু ব্যক্তিগত কৰ্কট ৰোগীলৈ ২লাখ টকাকৈ বিত্তীয় সাহায্য আগবঢ়োৱা হৈ আহিছে ৷

৬ . ভাৰতৰ অঁনাতাৰ প্ৰসাৰ সেৱাৰ জ্যেষ্ঠ বিষয়া গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰৰ উপ সঞ্চালকপ্ৰধান দেৱেন্দ্ৰ নাথ বসুমতাৰীক দূৰদৰ্শনৰ উত্তৰ-পূৱ মণ্ডল আৰু পূৱ মণ্ডলৰ অতিৰিক্ত সঞ্চালকপ্ৰধানৰ অতিৰিক্ত দায়িত্ব দিয়া হৈছে ৷

৭. পণ্ডিচেৰীত অনুষ্ঠিত দ্বিতীয় ষ্টুডেন্ট অলিম্পিক গেমছত অসমে ছটা স্বৰ্ণ , দুটা ৰূপ আৰু দুটা ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে ৷ দলটোৰ তন্ময় দুৱৰা , জন গয়াৰী , ভবিন গগৈ, মুছাই টুডু, সুমিত মুছাহাৰী আৰু ইজিবেল দৈমাৰীয়ে স্বৰ্ণপদক লাভ কৰাৰ লগতে ধনেশ্বৰ বসুমতাৰী, লাকী দৈমাৰীয়ে ৰূপ আৰু চুনিৰাম টুডু আৰু জুবিতা বড়োয়ে ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে ৷

৮. চীনা সীমান্তৰ কাষেৰে ভাৰতে সুদীৰ্ঘ ১,৩৫২ কি:মি: দৈৰ্ঘ্যৰ ৰে’লপথ নিৰ্মাণৰ প্ৰক্ৰিয়া  আৰম্ভ কৰিছে ৷ৰাজ্যসভাত এক লিখিত প্ৰশ্নৰ উত্তৰত এই কথা ঘোষণা কৰে ৰে’ল ৰাজ্যমন্ত্ৰী মনোজ সিনহাই ৷

৯. ৰাজ্য চৰকাৰে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা আহি গুৱাহাটীত বাস কৰা বা যাৱতীয় কাম-কাজৰ বাবে অহা লোকসকলৰ সুৰক্ষাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি মহানগৰীৰ আৰক্ষী আয়ুক্তৰ অধীনত বিশেষ উত্তৰ পূৱ সুৰক্ষা কোষ স্থাপন কৰিছে ৷ এতিয়াৰ পৰা ০৩৬১-২৪৫৭৯১৭ বা ০৩৬১-২৪৬১৫৫৬ নম্বৰত যোগাযোগ কৰিব পাৰিব ৷

১০ . দেশত খুচুৰা মুদ্ৰাৰ অভাৱ দূৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে প্ৰতি বছৰে ১৫ কোটিকৈ এটকীয়া নোট ছপা কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে।

সম্পাদকলৈ চিঠি

আকস্মিক দুৰ্ঘটনা, কাৰক আৰু ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ
সত্যম কুমাৰ চাহু
সম্পাদক মহোদয়,
সঘনাই শুনিবলৈ পোৱা এটা শব্দ, দুৰ্ঘটনা! আপুনি হয়তো সেই সময়ত অফিছতে থাকিব নাইবা ঘৰলৈ বুলি বজাৰ কৰি থাকিব। হঠাত অহা এটা ফোন কলে আপোনাক অস্থিৰ কৰি তুলিব । কিনো কলে এই ফোন কলটোত ।

হয়, আপোনাৰ মনলৈ কেতিয়াও নহা কেইটামান শব্দই আপুনি শুনিবলৈ পালে । অৰ্থাত আপুনি খবৰ পালেযে আপুনি শ্ৰী অমুক নহয়নে, অমুক আপোনাৰ আপোন নহয় জানো, তেওঁৰ দুঘৰ্টনা হৈছে, বৰ্তমান অমুক হস্পিতেলত ভৰ্তিহৈ আছে, মূৰত যথেষ্ট আঘাত পাইছে, সোনকালে হস্পিতেললৈ আহিব নেকি...!

আপুনি পৰিয়ালৰ সদস্য লগতলৈ হস্পিতেল পালেগৈ আৰু দেখিলে কেইগৰাকীমান তিৰোতাই খুৱ কান্দি আছে আৰু কেইজনমান পুৰুষে সান্ত্বনা দিয়াত ব্যস্ত আছে । আপোনাৰ আৰু বুজি পোৱাত দেৰি নালাগিব । আপোনাৰ আপোনজনৰ মটৰ চাইকেলত উঠা লগৰজনৰ ইতিমধ্যে মৃত্যু হৈছে আৰু আপোনাৰ আপোনজনে ইন্টেনছিভ কেয়াৰ ইউনিটত হয়তো জীৱন মৰণৰ যুজত অৱতীৰ্ণ হৈ আছে। এনেয়ে আপোনাৰ গা-মোৰ আছন্দ্ৰাই কৰি আছে তেনেতে আপোনাক আৰক্ষীৰ লোকে সুধিৱ না-না প্ৰশ্ন ।

সম্ভেদ পাই যেতিয়া আপুনি ভাবিৱ তেতিয়াহে আছৰিত হব। কাৰণ আপোনাৰ ল'ৰাটো বা আপোনজন অমুক মাষ্টৰৰ ওচৰত টিউছন বা বজাৰ কৰিবহে গৈছিল, তেওঁ মদ খালে কেতিয়া, দুৰ্ঘটনা কৰিবলৈ সেই খিনি ঠাইততো কোনো ৱাইন বাৰ বা ধাৱা নাছিল মদ কিনিবলৈ বা খাবলৈ । আপোনাৰ মনত সঠিক প্ৰশ্নই উঠিছে, কিন্তু হলে কি হব, সেই ঠাইত থকা গেলামালৰ দোকান খনৰ কথা ভাৱিছিল জানো । জানি লওক, সিহঁতে তাতেই কিনিছিল আৰু তাতেই বহি খাইছিল। এতিয়া, আপোনাৰ ল'ৰা বা আপোনজনৰ দুৰ্ঘটনা আৰু লগৰ জনৰ মৃত্যুৰ বাবে আপুনি কাক জগৰীয়া কৰিব, কৰবালৈ কাম বুলি ওলাই যোৱা আপোনাৰ আপোনজনক, নে তেওঁৰ লগৰজনক, নে সেই মদ বিক্ৰী কৰা গেলা মালৰ দোকানীজনক!

এতিয়া আঁহো আছল কথালৈ, উক্ত দুৰ্ঘটনাৰ বাবে প্ৰধান জগৰীয়া হৈছে অসমৰ আৱকাৰী বিভাগ, অসমৰ আৰক্ষী আৰু স্থানীয় সচেতন ৰাইজ । সুৰা বেছা-কিনাৰ বাবে এখন আইন আছে যদিও, সেইখনক চুড়ান্ত অৱমাননা কৰি অসম আৱকাৰী বিভাগে মুকলি অনুজ্ঞা পত্ৰ প্ৰদান কৰিছে বা গোপনে বেপাৰ কৰিবলৈ এৰি দিছে গাঁৱে-ভূঁৱে, সৰু-বৰ প্ৰায় সকলো দোকানত এতিয়া মদ সুলভ! শুনি আচৰিত হবযে, আনকি হস্পিতেলৰ আশে-পাশে থকা পান দোকান, চাহ দোকান, ভাতৰ হোতেলতো সূলভ দেশী-বিদেশী মদ । মোটা অংকৰ ধনৰ বুজা-বুজিৰে এনেধৰনৰ দোকানী বোৰৰ লগত গোপন মিতিৰালি অসম আৱকাৰী বিভাগৰ। কেতিয়াবা, এনেয়ে ৰাইজক দেখুৱাই তেনে কোনো ব্যক্তিক ধৰি নিয়ে যদিও, কোনো ধৰণৰ আইনী ব্যৱস্থা নলৈ, ধনৰ বুজা-বুজিৰে তেনে ব্যক্তিক উদগনিহে যোগায়। যাৰ ফলত যতে-ততে কিনিবলৈ পোৱা মদ খাই সঘনাই সংঘটিত হৈ আহিছে বিভিন্ন ধৰনৰ দুৰ্ঘটনা, হত্যা-হিংসা আৰু যুৱ উছৃংখল। চৰকাৰী ক্ষমতা অপব্যৱহাৰেৰে এনে বিষয়াৰ সহজ ধন ঘটাৰ পৰিণতিত সমাজে হেৰুৱাইছে এটা সুস্থ-পৰিৱেশ। আমি সজাগ হৱৰ হ'ল, সময় থাকোতেই যদি আমি এনে অপ-শক্তিক ৰোধ কৰিব নোৱাৰো তেন্তে সদায় হেৰুৱাব লাগিব আমাৰ কোনো আপোন জনক। আহক আমি সকলোৱেই ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ বিছাৰো আৰু সমাজখনক সু-শৃংখল ভাৱে গঢ়ি তোলো।
লেখক পেৰামেডিক হিচাবে জৰুৰীকালীন মেডিকেল সেৱা, মৃত্যুঞ্জয় (১০৮) ধেমাজি, অসম, ৯৮৫৪৫৫৫৫৩৯

Friday, July 31, 2015

পলকতে সুখ-দুখৰ বতৰাঃ ৩১জুলাই

আজিৰ ভাল খবৰবোৰ
১ ৷ অসমত স্থাপন হ’ব “ড0 এ পি জে আব্দুল কালাম চেন্টাৰ ফ’ৰ ইনোভেচন”৷ অসম তথা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ যুৱ প্ৰজন্মৰ মাজত বিজ্ঞান মানসিকতা গঢ়া আৰু সৃজনীমূলক কামৰ বাবে উৎসাহিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে ৰাজ্য চৰকাৰৰ উদ্যোগত এই কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হ’ব৷

২ ৷ ৰাজ্যৰ মুঠ ৫,৭৩৮ গৰাকী টেট উত্তীৰ্ণ প্ৰাৰ্থীক শিক্ষক পদত স্থায়ী নিযুক্তিৰ কথা শিক্ষা বিভাগে আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘোষণা কৰিছে৷ তদুপৰি শিক্ষা বিভাগৰ উপ-পৰিদৰ্শকৰ পদৰ বাবে নিৰ্বাচিত হোৱা মুঠ ১০৭ গৰাকীলৈ ইতিমধ্যে নিযুক্তিপত্ৰ ইতিমধ্যে প্ৰেৰণ কৰা হৈছে৷

৩ ৷ উত্তৰ-পূৱৰ বাণিজ্যিক বিকাশ সুনিশ্চিত কৰিবলৈ মুম্বাইৰ বিখ্যাত তাজ হোটেলত ১ আগষ্টৰ সন্ধিয়া আয়োজন কৰা হৈছে “কালাৰ্ছ অৱ নৰ্থ ইষ্ট” শীৰ্ষক এটি অনুষ্ঠান ৷ ই হৈছে নৰ্থ ইষ্ট ফেষ্টিভেলৰে এটা অংশ আৰু অসমৰ সামাজিক সাংস্কৃতিক ন্যাস “ট্ৰেণ্ড এম এম এছে তাজমহল পেলেচৰ সহযোগত গ্ৰহণ কৰা এক পদক্ষেপ৷এই অনুষ্ঠানত অসমৰ উদ্যোগ বিভাগৰ তৰফৰ পৰা উদ্যোগীকৰনৰ বাবে চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা আকৰ্ষনীয় নীতিক উদ্যোগপতিসকলৰ সন্মুখত দাঙি ধৰা হ’ব৷

৪ ৷ দুই তিনি মাহৰ ভিতৰতে অসমৰ শক্তিখণ্ডত চকুতলগা পৰিৱৰ্তন হ’ব বুলি দাবী কৰিছে শক্তি বিভাগৰ অতিৰিক্ত দায়িত্ব লাভ কৰা ৰকিবুল হুচেইনে৷ তেওঁ কয় – “পূৰ্বৰ তুলনাত ৰাজ্যত যিদৰে বিদ্যুতৰ চাহিদা বৃদ্ধি পাইছে,ঠিক তেনেদৰে যোগানো বৃদ্ধি পাইছে৷ ২০০১ চনত ৰাজ্যত পিক আৱাৰত বিদ্যুতৰ চাহিদা আছিল ৫৩০ মেগাৱাট৷ কিন্তু ২০১৫ চনত এই চাহিদা ১,১৫০ মেগাৱাটলৈ বৃদ্ধি হয়৷”

৫ ৷ আকস্মিক পথ দুৰ্ঘটনাত নিজৰ দুয়োখন হাত হেৰুৱাইও নিজৰ ইচ্ছাশক্তিৰে সুলেখিকা ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰা ঢকুৱাখনাৰ জুলী বৰুৱা আৰু আলফাৰ আলোচনাপন্থী নেতা প্ৰদীপ গগৈয়ে যুগ্মজীৱনৰ কালি পাতনি মেলিছে৷ কইনাৰ ৰূপত আনন্দিত জুলীৰ কথা প্ৰায়বোৰ সংবাদ মাধ্যমেই প্ৰকাশ কৰিছে আৰু আমিও তেওঁলোকলৈ জনাইছো অনাগত দিনবোৰৰ বাবে আন্তৰিক শুভেচ্ছা।

 ৬ ৷ অসমীয়া ভাষা- সাহিত্যলৈ অনৱদ্য অৱদান আগবঢ়োৱা ড0 মহেশ্বৰ নেওগক জন্ম শতবৰ্ষৰ মূহুৰ্তত উপযুক্ত মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিবলৈ অসম সাহিত্য সভাই আহবান জনাইছে ৷ এই সন্দৰ্ভত যোৱা ২৬ জুলাইত বাকসা জিলাত সভাপতি ড0 ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাৰ পৌৰোহিত্যত অনুষ্ঠিত দ্বিতীয় পূৰ্ণাঙ্গ কাৰ্যনিৰ্বাহকত গৃহীত প্ৰস্তাৱ অনুসৰি সভাই গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড় বিশববিদ্যালয়ত মহেশ্বৰ নেওগ আসন প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে কৰ্তৃপক্ষক আহবান জনাইছে৷

৭ ৷ গুৱাহাটী, যোৰহাটকে ধৰি উত্তৰ-পূৱৰ ছখন চহৰ উজলি উঠিব সৌৰ শক্তিৰে৷ অসমৰ দুখন চহৰৰ উপৰি নাগালেণ্ডৰ ক’হিমা আৰু ডিমাপুৰ, অৰুনাচলৰ ইটানগৰ আৰু ত্ৰিপুৰাৰ আগৰতলাক এই আঁচনিয়ে সামৰি লৈছে ৷ পৰম্পৰাগত বিদ্যুত শক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা হ্ৰাস কৰিবলৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ নব্য আৰু নৱীকৰনযোগ্য মন্ত্ৰণালয়ে এই অভিলাষী আঁচনি গ্ৰহন কৰিছে৷

৮ ৷ ৰাজধানী সাহিত্যতীৰ্থৰ উদ্যোগত চুটি গল্প প্ৰতিযোগীতাৰ আয়োজন কৰা হৈছে৷ এ ফ’ৰ কাগজৰ এপিঠিত লিখি বা ছপা কৰি নিজৰ নাম, ঠিকনা আৰু ফ’ন নম্বৰ উল্লেখ কৰি ৰাজধানী সাহিত্যতীৰ্থ , মাৰফৎ নৱেন্দু শৰ্মা ,খাৰঘূলি , বনকোঁৱৰ নগৰ,গুৱাহাটী, পিন – ৭৮১০০৪ অথবা kksarma10@gmail.com ত ৩০ ছেপ্তেম্বৰৰ আগত পঠাবলৈ আহবান জনাইছে ৷

৯ ৷ অখিল ভাৰতীয় সাহিত্য পৰিষদ, অসমৰ উদ্যোগত আজি গুৰু পূৰ্ণিমা উপলক্ষে “ বৈদিক সাহিত্যত মানৱতাবাদ” বিষয়ক এটি বক্তৃতানুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হৈছে ৷ সভাপতি কৃষ্ণ ৰায়মেধিৰ পৌৰোহিত্যত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া অনুষ্ঠানত বক্তৃতা প্ৰদান কৰিব গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংস্কৃত বিভাগৰ অধ্যাপিকা ড0 মঞ্জুলা দেৱীয়ে ৷

১০ ৷ মিচিং জনগোষ্ঠীৰ জনপ্ৰিয় কন্ঠশিল্পী লক্ষ্য টায়েলৈ নেবকচে আগবঢ়াইছে মিচিং সাহিত্যৰ বিশেষ বঁটা ৷এগৰাকী সুলেখক লক্ষ্য টায়েৰ ৰচনাৰাজি হ’ল – উপলব্ধি(অসমীয়া পূৰ্ণাংগ নাটক),চিল: মৌল: (মিচিং নাটক), সাংঘাটিক(ৰস ৰচনা), তোমাৰ প্ৰেমৰ তাগিদাত (কবিতা) ৷ তেওঁৰ শ্ৰব্য সঁফুৰাসমূহ হ’ল – আয়াং, চৃচাং আয়িৰ, মৰম আদি ৷
আজিৰ ভাল খবৰ যুগুতালেঃ শ্বিলঙৰ পৰা বিপাশা বৰাই।

চিন্তন

চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ ৰুঢ় বাস্তৱ
 আৰু উন্নীতকৰণৰ প্ৰত্যাহ্বান 
অভিনন্দন গোস্বামী
ব্যক্তিগত তথা সামাজিক উত্তৰণৰ বাবে শিক্ষা হৈছে মানৱ জীৱনৰ এক অপৰিহার্য অংগ৷ আমাৰ ভাৰতবর্ষই বিশ্বত এক শক্তিশালী দেশ হিচাবে চিনাকি দিবলৈ হলে ইয়াৰ প্ৰতিজন নাগৰিক সুশিক্ষিত হবই লাগিব৷ ‘ভিজন ২০২০’ত য’ত প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ ওপৰত সর্বাধিক  প্ৰাধান্য দিয়া হৈছে, ৬-১৪ বছৰ বয়সৰ শিশুসকলক বিনামূলীয়া তথা বাধ্যতামূলক শিক্ষা দিয়াৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছে যাতে কোনো শিশু নিজৰ মৌলিক অধিকাৰৰ পৰা বাদ পৰিব লগীয়া নহয়৷ ১ এপ্ৰিল ২০১০ চনৰ পৰা প্ৰযোজ্য হোৱা ‘শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইন’ ৰ জৰিয়তে ৯২ লাখ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক বিদ্যালয়লৈ অনাৰ বাবে চৰকাৰে লক্ষ্য নির্ধাৰণ কৰিছে৷ সকলো শিশুকে  মৌলিক শিক্ষা প্ৰদান কৰাতো এই আইনৰ মূল উদ্দেশ্য৷ অর্থনৈতিক প্ৰয়োজনীয়তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক কাৰিকৰী শিক্ষাৰে শিক্ষিত কৰাৰ বাবেও চৰকাৰে বিভিন্ন কার্যপন্থা হাতত লৈছে৷ সর্বশিক্ষা আইনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইনলৈকে প্ৰাথমিক শিক্ষা ব্যৱস্হাক উন্নত তথা গতিশীল কৰিবৰ বাবে কাগজে-কলমে হলেও চৰকাৰে বিভিন্ন আচঁনি গ্ৰহণ কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ 

এনে বিভিন্ন অভিলাষী আচঁনি গ্ৰহণ কৰা স্বতেও চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ প্ৰতি ছাত্ৰ-ছাত্ৰী তথা অভিভাৱকৰ অনীহা আজিৰ তাৰিখত এক মন কৰিবলগীয়া আৰু উদ্বেগজনক বিষয়৷ ইয়াৰ বাবে বিভিন্নজনে বিভিন্ন পক্ষক দোষাৰোপ কৰিব খোজে৷ এটা কথা স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব যে কাঠফুলাৰ দৰে যতে ততে গঢ় লৈ উঠা ব্যক্তিগত বিদ্যালয় সমূহেই চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ প্ৰতি এক ভাবুকিৰ কাৰক হৈ উঠিছে৷ আগৰ দিনত ব্যক্তিগত বিদ্যালয় কম আছিল বা নাছিল বাবেই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে চৰকাৰী বিদ্যালয়তে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল৷ আজিৰ তাৰিখত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী বা অভিভাৱকৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা অনীহাৰ বাবে কিন্তু চৰকাৰো সমানেই জগৰীয়া৷

চৰকাৰী বিদ্যালয় সমূহৰ ভগ্নপ্ৰায় আন্তঃগাথঁনি, উপযুক্ত শিক্ষকৰ অভাৱ, বিনষ্ট হোৱা শৈক্ষিক পৰিৱেশ আদিৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰিয়েই ব্যক্তিগত বিদ্যালয় সমূহে খোপনি পুতিবলৈ সক্ষম হ’ল৷ চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ এই সমূহ দুর্বলতাক ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ে নিজৰ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আকর্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ এই দুর্বলতা তথা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অনীহাৰ কাৰণ সমূহ যদি আমি বিশ্লেষণ কৰো তেন্তে তলত আগবঢ়োৱা কেইটামান কাৰণক এই ক্ষেত্ৰত মূখ্য কাৰক হিচাবে চিহ্নিত কৰিব পাৰি৷


চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ দুর্বলতা আৰু ছাত্ৰ- ছাত্ৰীৰ অনীহাৰ কাৰণ সমূহঃ
১) উন্নত মানদন্ডৰ ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ৰ আর্ৱিভাৱঃ ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ৰ আর্ৱিভাৱে চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ বাবে সচাঁকৈয়ে প্ৰত্যাহ্বানৰ সৃ্ষ্টি কৰিছে নেকি? ভাল মেধাসম্পন্ন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আকর্ষণ কৰি চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ বাবে সচাঁকৈয়ে ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিছে নেকি? কোনো এখন ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ৰ প্ৰদর্শন আৰু ফলাফল চুবুৰীয়া এখন চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ লগত তুলনা কৰিলেই আমি উপৰোক্ত প্ৰশ্নকেইটাৰ সত্যতা প্ৰতিপন্ন কৰিব পাৰো৷ তদুপৰি ব্যক্তিগত বিদ্যালয় সমূহৰ আর্ৱিভাৱৰ আগত চৰকাৰী বিদ্যালয় সমূহৰ ফলাফল আৰু আর্ৱিভাৱৰ পিছত হোৱা ফলাফলৰ মাজতো আকাশ পাতাল পার্থক্য দেখা পোৱা যায়৷  সেয়েহে বর্তমান দিনত অভিভাৱক সকলে নিজৰ ‘ষ্টেটাছ চিম্বল’ বজাই ৰাখিবৰ বাবে বা ভাল ফলাফল লাভ কৰাটো সুনিশ্চিত কৰাৰ তাড়ণাত নিজৰ সন্তানক চৰকাৰী বিদ্যালয়ত পঢ়াবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰে৷

২)অর্থনৈতিক আৰু সামাজিক কাৰকঃ আজিৰ সমাজত এনেকুৱা এক মানসিকতা গঢ় লৈ উঠিছে যে চৰকাৰী বিদ্যালয়ত দৰিদ্ৰ পৰিয়ালৰ সন্তানহে শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিবলৈ যায়৷ এই মানসিকতাই আজি চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহক ক্ষতি কৰাত যথেষ্ট অৰিহনা যোগাইছে৷ নিজৰ সামাজিক আৰু অর্থনৈতিক ‘ষ্টেটাছ’ বিঘিত্ন হোৱাৰ আশংকাত তথাকথিত ‘ভাল’ ঘৰৰ লৰা-ছোৱালীক তাত পঢ়াবলৈ অভিভাৱকে নপঠিয়ায়৷ ফলত সেই বিদ্যালয়সমূহত এক সুস্হ শৈক্ষিক পৰিৱেশ সৃষ্টি হব নোৱাৰে আৰু সেইমতেআমি এক ভাল ফলাফলো আশা কৰিব নোৱাৰো৷ অৱশ্যে কিছু কিছু চৰকাৰী বিদ্যালয়ত শিক্ষকসকলৰ একান্ত প্ৰচেষ্টাৰ ফলত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে যথেষ্ট উন্নত ফলাফল কৰা আজিও আমি দেখিবলৈ পাইছো৷ কিন্তু সেই মানসিকতাৰে শিক্ষাদান কৰিব পৰা চৰকাৰী শিক্ষকৰ সংখ্যাও আজিৰ সমাজত নগণ্য বুলিব পাৰি৷

৩)মেধাবী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অভাৱঃ মেধাবী ছাত্ৰ- ছাত্ৰী অভাৱৰ বাবেও আজিকালি চৰকাৰী বিদ্যালয় সমূহৰ মানদন্ড যথেষ্ট হ্ৰাস পোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ বিদ্যালয় এখনৰ সফলতাৰ এক অন্যতম কাৰণ হৈছে তাত অধ্যয়ন কৰা ছাত্ৰ- ছাত্ৰীৰ মেধা আৰু মানসিকতা৷ যদি তীক্ষ্ন মেধাসম্পন্ন ছাত্ৰ- ছাত্ৰীক আমি অনাগত দিনত আকর্ষন কৰিব নোৱাৰো তেন্তে চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ অৱস্হাৰ পৰিবর্তন হোৱাৰ আশা কৰাতো ভুল৷

৪) চাকৰিৰ নিৰাপত্তাঃ সাধাৰণতে চৰকাৰী চাকৰিক সকলোৱে নিৰাপদ চাকৰি ৰূপেই গণ্য কৰে৷ ছাত্ৰ- ছাত্ৰীৰ ফলাফল বেয়া হলেও শিক্ষকসকল তাৰ বাবে কোনোকাৰণতে জবাবদিহি হব নালাগে৷ ইয়াৰ বাবেই সৰহসংখ্যক চৰকাৰী বিদ্যালয়তে শিক্ষকসকলৰ কর্মসৃপ্হা প্ৰতিফলিত নহয়৷ কেৱল ধন উপার্জনৰ বাবেহে তেওঁলোকে চাকৰি কৰি থকা পৰিলক্ষিত হয়৷ ফলত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ফলাফল তেওঁলোকৰ বাবে গুৰুত্বহীন হৈ পৰে৷

এইক্ষেত্ৰত যদি আমি ব্যক্তিগত বিদ্যালয়সমূহলৈ লক্ষ্য কৰো তেন্তে দেখিম যে শিক্ষকসকলৰ পাৰদর্শিতাৰ ওপৰত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পৰা নিয়মিতভাবে ‘ফিডবেক’ গ্ৰহণ কৰা হয়৷ কোনো শিক্ষার্থীৰ ফলাফল বেয়া হলে অভিভাৱকৰ লগত আলোচনা কৰি তাৰ সমাধানসূত্ৰ উলিয়াবলৈ প্ৰচেষ্টা কৰা হয়৷ শিক্ষকসকলেও ছাত্ৰ- ছাত্ৰীৰ ফলাফল ভাল কৰিবলৈ আন্তৰিকতাৰে শিক্ষাদান কৰে, নহলে এইক্ষেত্ৰত তেওঁলোকৰ চাকৰি যোৱাৰো ভয় থাকে৷ এই আন্তৰিক প্ৰচেষ্টাৰ বাবেই ব্যক্তিগত বিদ্যালয়সমূহৰ ফলাফল উন্নত হোৱা দেখা যায়৷

৫) পর্য্যাপ্ত সা-সুবিধাৰ অভাৱঃ পর্য্যাপ্ত সা-সুবিধা নথকাৰ বাবেই চৰকাৰী বিদ্যালয় সমূহ দিনক দিনে জঁহি-খহি গৈছে৷ এই কথাষাৰ আজিৰ দিনত প্ৰায় সকলোৱেই স্বীকাৰ কৰিব৷ বহুক্ষেত্ৰত দেখা যায় যে খোৱাপানীৰ অভাৱ, বিজুলী পাংখাৰ অভাৱ আৰু অন্যান্য দুর্বল আন্তঃগাথঁনিৰ বাবেই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এক সুস্হ পৰিৱেশত শিক্ষা গ্ৰহন কৰিব নোৱাৰে৷ অৱশ্যে ‘শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইন’ৰ অধীনত আবন্টন দিয়া বিশাল ধনৰাশিৰ দ্বাৰা এই অভাৱ দূৰ কৰাত চৰকাৰ কিমানদূৰ সফল হয় সেয়া সময়েহে কব৷

৬) শিক্ষকৰ উপস্হিতিঃ আজিৰ দিনত এইটো অনস্বীকার্য যে চৰকাৰী বিদ্যালয়ত শিক্ষকৰ উপস্হিতিৰ হাৰ ব্যক্তিগত বিদ্যালয়তকৈ তুলনামূলকভাবে কম৷ শিক্ষকৰ উপস্হিতিৰ ওপৰত চকু ৰাখিবলৈ চৰকাৰে বিভিন্ন পন্হা হাতত লৈছে যদিও বাস্তবক্ষেত্ৰত ই কিমান সফল হৈছে সেয়া সন্দেহৰ বিষয়৷ চৰকাৰে এইক্ষেত্ৰত কঠোৰ নীতি গ্ৰহণ নকৰাৰ বাবেই শিক্ষকসকলে নিজৰ কর্মত ফাঁকি দি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ভৱিষ্যতৰ লগত হেতালি খেলা কার্যত অৱতীর্ণ হব পাৰিছে৷

৭) শিক্ষন পদ্ধতিঃ ব্যক্তিগত আৰু চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ শিক্ষন পদ্ধতিৰ মাজতো আকাশ- পাতাল প্ৰভেদ দেখা পোৱা যায়৷ ব্যক্তিগত বিদ্যালয়সমূহত যথেষ্ট উদ্ভাৱনী আৰু আধুনিক শিক্ষা পদ্ধতিৰে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক শিক্ষাদান কৰে৷ ইয়াৰ বাবে তেওঁলোকে পর্য্যাপ্ত আন্তঃগাথঁনিও গঢ়ি  তুলিছে৷ ‘ডিজিটেল লার্নিং’, ‘র্ভাছুৱেল ক্লাছৰূম’ আদিৰ ব্যৱস্হা গঢ়ি তুলি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক প্ৰতিটো বিষয় ৰসাল আৰু আকর্ষণীয় ভাবে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰে৷ জ্ঞান আহৰণত এনে আধুনিক শিক্ষা পদ্ধতিয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক যথেষ্ট সহায় কৰে৷ সময়ৰ লগত খাপ খুৱাব পৰাকৈ এনে কোনো উদ্ভাৱনী শিক্ষা পদ্ধতি আমাৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহত দেখিবলৈ পোৱা নাযায়৷

৮) কর্মসংস্কৃতিঃ- বিদ্যালয় এখনৰ সফলতাত এক অন্যতম ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে তাৰ কর্মসংস্কৃতিয়ে৷ আজিৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহত সুস্হ কর্মসংস্কৃতি প্ৰায় বিলুপ্ত হোৱাৰ দৰেই হৈছেগৈ৷ বছৰটোৰ অধিকাংশ দিনতেই কিবা নহয় কিবা কাৰনত পাঠদান প্ৰক্ৰিয়া বন্ধ ৰাখিব লগীয়া হয়৷ শিক্ষক-কর্মচাৰীৰ ধর্মঘট আৰু আন্দোলন, সঘনাই হোৱা বন্ধ, বিভিন্ন চৰকাৰী অনুষ্ঠানৰ বাবে বিদ্যালয়গৃহৰ ব্যৱহাৰ আদি বিভিন্ন কাৰণৰ বাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ শিক্ষাগ্ৰহনত ব্যাঘ্যাত জন্মে৷ সেইবাবেই হয়তো চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহত এক সু্স্হিৰ শৈক্ষিক পৰিৱেশ সৃষ্টি হোৱাতো সম্ভৱপৰ হৈ উঠা নাই৷

৯) শিক্ষক নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়াত আসোঁৱাহঃ-শিক্ষক এজনেই হৈছে বিদ্যালয় এখনৰ স্তম্ভস্বৰূপ৷ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক প্ৰকৃত শিক্ষাৰে শিক্ষিত কৰি মানুহ কৰাৰ গধুৰ দ্বায়িত্ব এই শিক্ষকৰ ওপৰতে ন্যস্ত থাকে৷ এইক্ষেত্ৰত যদি শিক্ষক নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়া নিকাভাবে নহয় তেতিয়াই এই গধুৰ দ্বায়িত্ব পালন কৰাত বিদ্যালয় এখন ব্যর্থ হয়৷ এইক্ষেত্ৰত চৰকাৰ বর্তমান কিছু পৰিমানে সচেতন হলেও ৯০ৰ দশকত শিক্ষক নিযুক্তিত হোৱা ব্যাপক কেলেংকাৰী আৰু দুর্নীতিৰ বাবেই এচাম ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ভৱিষ্যত অন্ধকাৰছন্ন হল৷ কিছুমান অর্হতাহীন আৰু অযোগ্য শিক্ষকক নিযুক্তি দি চৰকাৰে গোটেই শিক্ষা ব্যৱস্হাটোকে পংগু কৰি পেলালে আৰু তাৰ ফল আজিও সেই বিদ্যালয়সমূহে ভোগ কৰিব লগীয়া হৈছে৷

১০) শিক্ষাগ্ৰহণৰ মাধ্যমঃ- মাধ্যম কোনো কাৰণতে অন্তৰায় হব নোৱাৰে৷ এই সাধাৰণ কথাষাৰ হ্ৰদয়ংগম কৰাত আমাৰ সমাজৰ বহু সচেতন লোকেই সফল হোৱা নাই৷ তেওঁলোকে ভাবে যে অসমীয়া মাধ্যমত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিলে তেওঁলোকৰ লৰা-ছোৱালীয়ে বর্তমান যুগত আগবাঢ়িব নোৱাৰিব৷ অভিভাৱকৰ এনে অদ্ভুত আৰু অযুক্তিকৰ চিন্তাধাৰাৰ বাবেই আজি চৰকাৰী বিদ্যালয়ত নামভর্তিৰ হাৰ দিনক দিনে কমি আহিছে৷ কিন্ত মাতৃভাষা মাধ্যমত পঢ়িয়েই যে বহু লোকেই সমাজত উজলিবলৈ সক্ষম হৈছে তাক এবাৰ অভিভাৱকসকলে বিচাৰ কৰি চাবৰ হল৷

১১) দৰিদ্ৰতাঃ আজিৰ দিনত আর্থিকভাবে দুর্বল দৰিদ্ৰ পৰিয়ালৰ সন্তানহে চৰকাৰী বিদ্যালয়লৈ যোৱা বেছিভাগ দেখা যায়৷ সেইসকলৰ অভিভাৱকো শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অলপো সচেতন নহয়৷ বিদ্যালয়লৈ যোৱাতকৈ কাম কৰি দুবেলা দুমুঠি উপার্জন কৰাতহে তেওঁলোকে বেছি গুৰুত্ব দিয়ে৷ ইয়াৰ বাবে তেনে ল'ৰা ছোৱালীৰ বিদ্যালয়ত উপস্হিতিৰ হাৰো বহু কম হয়৷ ঘৰতো এক সুস্হ শৈক্ষিক পৰিৱেশ তেওঁলোকে লাভ নকৰে আৰু সেইবাবেই সেইসকল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পৰীক্ষাৰ ফলাফলো আশাব্যান্জ্ঞক নহয়৷ 

যদিওবা চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ দুর্বলতাৰ সঠিক কাৰণসমূহ পুংখানুপুংখভাবে বিশ্লষন কৰাতো যথেষ্ট কঠিন তথাপি উপৰোক্ত কাৰণসমূহে আমাক এইক্ষেত্ৰত এক থুলমূল আভাস দিয়াত সহায় কৰে৷ ইয়াৰ বাহিৰেও আৰু ভালেমান কাৰণ আছে যাৰ বাবে চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ প্ৰতি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অনীহা বৃদ্ধি পাইছে৷ তাৰোপৰি ব্যক্তিগত বিদ্যালয়সমূহৰ প্ৰত্যক্ষ আৰু পৰোক্ষ প্ৰভাৱ চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ ওপৰত কিধৰণে পৰিছে তাকো ভালদৰে অধ্যয়ন কৰাতো আজিৰ দিনত প্ৰয়োজন৷ মুঠতে সময় থাকোতেই চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহৰ দুর্বলতা সমূহ দূৰ কৰিবলৈ ফলপ্ৰসূ পদক্ষেপ গ্ৰহণ নকৰিলে অনাগত দিনত আমাৰ সমাজৰ পৰা প্ৰতিভাৱান মানৱ সম্পদসমূহ নষ্ট হবলৈ বেছি পৰ নালাগিব৷

চৰকাৰী শিক্ষা ব্যৱস্হাৰ এনে আসোৱাঁহসমূহ দূৰ কৰি এক গতিশীলতা প্ৰদান কৰিব যাওঁতে আমি আমাৰ সমগ্ৰ শিক্ষা ব্যৱস্হাটোক আজি কিহে ঘুণে ধৰিছে তাৰ প্ৰতি চকু দিয়াটো দৰকাৰ৷ ভাৰতবর্ষত শিক্ষা বেছিভাগ বিদ্যালয়তে পাঠ্যক্ৰমৰ মাজতে সীমাবদ্ধ থাকে৷ ক্লাছৰুমৰ বাহিৰতো যে শিক্ষা গ্ৰহণৰ যথেষ্ট সমল থাকে তাৰ প্ৰতি প্ৰায়লোকেই সচেতন নহয়৷ ইয়াৰ ফলত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সর্বাংগীন উন্নয়ন হোৱাৰ দিশত যথেষ্ট বাধাৰ সৃষ্টি হয়৷ কিছুসংখ্যক ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ে উদ্ভাৱনী শিক্ষা পদ্ধতি অৱলম্বন কৰি এই বাধা দূৰ কৰাত ভালেমান সক্ষম হৈছে৷ আজিকালি প্ৰায়বোৰ অভিভাৱকেই বিচাৰে নিজৰ সন্তান পঢ়া-শুনাৰ বাহিৰেও সকলো দিশতে আগবাঢ়ি যোৱাটো৷ কিন্তু সেই পৰিৱেশ অনাত আজি চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহ সফল হোৱা নাই৷ সেইবাবেই বেছিভাগ শিক্ষ্যার্থী ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ৰ প্ৰতি আকর্ষিত হোৱাটো আজিৰ দিনত স্বাভাৱিক কথা কাৰণ হৈ পৰিছে, কাৰণ সেইবিদ্যালয় সমূহে ছাত্ৰ- ছাত্ৰীৰ সর্বাংগীন উন্নয়ন কৰাত বহুদূৰ সফল হৈছে৷ 

কিন্তু সেইবুলিয়েই আমি ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ৰ ওপৰতে আমাৰ উঠি অহা প্ৰজন্মৰ ভৱিষ্যত সপিঁ দিব লাগিব নেকি? বর্তমান দিনত মানুহৰ আর্থিক অৱস্হা কিছু স্বচ্ছল হোৱাৰ বাবে উচ্চ পৰিমানৰ মাচুল ব্যয় কৰি হলেও অভিভাৱকে লৰা-ছোৱালীক ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ত পঢ়ুৱাবলৈ কুন্ঠাবোধ নকৰে৷ কিন্তু সমাজৰ  সেইসকল দৰিদ্ৰ শ্ৰেণীৰ সন্তানৰ কথা কোনে ভাবিব যাৰ বাবে আজিও চৰকাৰী বিদ্যালয় এখনেই শিক্ষাগ্ৰহণৰ শেষ সম্বল৷ চহৰৰ মাজত অৱস্হিত চৰকাৰী বিদ্যালয় এখনে চৰকাৰ তথা বিভিন্ন পক্ষৰ পৰা  অলপ সুদৃষ্টি লাভ কৰে কিন্তু গাৱঁৰ বিদ্যালয় সমূহ আজিও সকলো দিশতে অৱহেলিত৷ তেনে এক পৰিৱেশত আমি কিদৰে সু-নাগৰিক, উচ্চ মানৰ মানৱ সম্পদ সৃষ্টি কৰিম বুলি আশা কৰিব পাৰো৷ নিজৰ নিজৰ সন্তানক চহৰৰ দামী স্কুলত পঢ়ুৱালো বুলিয়েই চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ এনে দুৰৱস্হা দেখি আমি হাত সাৱটি বহি থাকিব পাৰো নেকি? তেনে হলে আমি সমাজৰ এক সচেতন নাগৰিক হিচাবে নিজকে পৰিচয় দিব নোৱাৰিম৷ 

এখন গাৱঁত অৱস্হিত বিদ্যালয় এখনৰ পৰিৱেশ বা শৈক্ষিক বাতাবৰণৰ পৰাই সেই গাৱঁৰ মানুহৰ বৌদ্ধিক দিশটোৰ এক প্ৰতিফলন ঘটে৷ নামত চৰকাৰী বিদ্যালয় হব পাৰে কিন্তু তাক চোৱা-চিতা আৰু পৰিচালনা কৰাৰ দ্বায়িত্ব আমাৰ সকলোৰে৷ আমাৰ গাৱঁৰ বিদ্যালয় এখনক জহি-খহি যাবলৈ দি আমি কিদৰে সমাজৰ আগত সভ্য নাগৰিক বুলি পৰিচয় দিব পাৰিম৷সমাজৰ প্ৰতিজন মানুহে দ্বায়িত্বশীলভাৱে নিজ নিজ গাৱঁৰ বিদ্যালয়খনক গঢ় দিব লাগিব৷ চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহক পুনৰোজ্জীৱিত কৰি তুলিবলৈ হলে এক দীর্ঘম্যাদী আৰু বৈজ্ঞানিক পৰিকল্পনাৰ প্ৰয়োজন৷ এই ক্ষেত্ৰত আন্তঃগাথঁনিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ স্বাস্হ্যলৈকে সকলো দিশতে চকু দিব লাগিব৷ সেই পৰিকল্পনা সফল হবলৈ হলে তলত উল্লেখ কৰি দিশকেইটাৰ ওপৰত বিশেষভাবে গুৰুত্ব দিয়া প্ৰয়োজন৷ 

১) সবাতোকৈ গুৰুত্বপূর্ণ বিষয়টো হৈছে শিক্ষক এজনৰ মানসিকতা৷ শিক্ষক এজনৰ ওপৰতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ভৱিষ্যত আৰু বিকাশ নির্ভৰ কৰে৷ শিক্ষক এজনে দ্বায়িত্বশীলভাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক শিক্ষাদান কৰাৰ বাবে প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হব লাগিব৷ প্ৰতিটো বিষয় ৰসাল তথা আকর্ষণীয়ভাবে বুজাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মনত পঢ়া তথা শিকাৰ প্ৰতি এক আগ্ৰহ জাগ্ৰত কৰাতো শিক্ষক এজনৰ সফলতা৷ এই মহান দ্বায়িত্ব শিক্ষক এজনে নিষ্ঠাৰে পালন কৰিলেহে আমাৰ শিক্ষা ব্যৱস্হাৰ উন্নতি সাধন হব৷

২) ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ স্বাস্হ্য তথা পু্ষ্টিৰ ওপৰত বিশেষভাবে নজৰ দিয়াটো প্ৰয়োজন কাৰন স্বাস্হ্য ভালে থাকিলেহে তেওঁলোকে অধ্যয়নত ভালদৰে মনোনিৱেশ কৰিব পাৰিব৷ তাৰ বাবে বিদ্যালয়সমূহত প্ৰতি পষেক বা মাহেকৰ মূৰে মূৰে বিনামূলীয়া স্বাস্হ্য পৰীক্ষা শিবিৰৰ আয়োজন কৰাতো উচিত৷ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সুস্বাস্হ্যৰ বাবে এই পদক্ষেপ অতি জৰুৰী৷

৩) শিক্ষক আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অনুপাত যিমান পাৰি কম ৰখাটো প্ৰয়োজন৷ ৪-৫ গৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বিপৰীতে এজন শিক্ষক থাকিলে প্ৰতিগৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বিকাশৰ প্ৰতি নজৰ দিবলৈ শিক্ষক এজন সফল হব আৰু তেনে হলে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী যথেষ্ট উপকৃত হব৷

৪) সময়ৰ সৈতে খাপ খুৱাবলৈ বিদ্যালয়সমূহত ডিজিটেল শিক্ষা পদ্ধতি বা অডি’অ ভিজুৱেলৰ সহায়ত পাঠদানৰ ব্যৱস্হা কৰিলে শিক্ষাই এক নতুন মাত্ৰা লাভ কৰিব৷ অৱশ্যে সেই হিচাপে প্ৰথমতে আৱশ্যেকীয় আন্তঃগাথঁনি গঢ়ি তোলাতো প্ৰয়োজন৷

৫) প্ৰতিখন চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ শিক্ষকসকলক উপযুক্ত প্ৰশিক্ষনৰ ব্যৱস্হা কৰিবলৈ চৰকাৰে এক প্ৰশিক্ষন কেন্দ্ৰ স্হাপন কৰাতো উচিত৷ সময়ে সময়ে শিক্ষকসকলক উপযুক্ত প্ৰশিক্ষন প্ৰদান কৰি কার্যক্ষম কৰি তুলিলহে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আধুনিক শিক্ষা পদ্ধতিৰে শিক্ষাদান কৰি বিদ্যালয়ৰ মানদন্ড উন্নত কৰিবলৈ তেওঁলোক সক্ষম হব৷

৬) ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ব্যক্তিত্বৰ বিকাশ সাধন কৰিবলৈ প্ৰতিখন বিদ্যালয়তে এক ‘Personality Development Centre’ বা ব্যক্তিত্ব বিকাশ কেন্দ্ৰ গঢ়ি তোলাতো প্ৰয়োজন৷ ব্যক্তিত্বৰ সর্বাংগীন বিকাশ নহলে আজিৰ পৃথিৱীত আগুৱাই যোৱাটো কষ্টকৰ৷ এনেকুৱা কেন্দ্ৰ স্হাপন হলে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে মাতৃভাষা মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ত পঢ়িও ইংৰাজী তথা অন্যান্য বিদেশী ভাষাৰ উপযুক্ত প্ৰশিক্ষন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হব৷ ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে সমাজৰ অন্য ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ আগত হীনমন্যতাত ভুগিব লগীয়া নহয়৷

৭) শিক্ষকৰ উপস্হিতিৰ ওপৰত কাঢ়া চকু ৰাখিবলৈ বিদ্যালয়সমূহত আধুনিক পদ্ধতিৰ ‘ Biometric AttendenceSystem’ ব্যৱহাৰ কৰা উচিত৷ নিজৰ ফিংগাৰপ্ৰিন্ট স্কেন কৰি শিক্ষকসকলে বিদ্যালয়ত লগ ইন কৰিব পাৰিব আৰু নির্ধাৰিত সময়তকৈ পিছত লগ ইন বা আগত লগ আউট কৰিলে দিনটোৰ উপস্হিতি গণ্য কৰা নহব৷ প্ৰতিখন বিদ্যালয়ৰ শিক্ষকৰ উপস্হিতিৰ সমগ্ৰ তথ্য ডিজিটেল ৰূপত সংগ্ৰহ কৰিব পৰা যাব৷ এনে কৰিলে বিদ্যালয়ৰ কর্মসংস্কৃতি কিছু পৰিমানে ঘূৰি আহিব বুলি আশা কৰিব পাৰি৷ 

৮) বিদ্যালয়ত পর্য্যাপ্ত আন্তঃগাথঁনি আৰু সা-সুবিধা উপলব্ধ কৰোৱাতো চৰকাৰৰ প্ৰধান দ্বায়িত্ব৷ এক সুস্হ পৰিবেশত যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে শিক্ষাগ্ৰহন কৰিবলৈ সুবিধা পায় তাৰ প্ৰতি দৃষ্টি দিয়াটো প্ৰয়োজন৷ ভগ্নপ্ৰায় আন্তঃগাথঁনিৰ বাবেই চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ অৱস্হা তথৈবচ হৈ পৰিছে৷ ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ৰ লগত ফেৰ মাৰিবলৈ হলে এক উন্নত মানদন্ডৰ আন্তঃগাথঁনি গঢ়ি তুলিবই লাগিব৷ খেলা-ধূলাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় খেলপথাৰ, খোৱাপানীৰ ব্যৱস্হা, মনোৰন্জৰ বাবে ব্যৱস্হা, ব্যক্তিত্ব বিকাশ কেন্দ্ৰ, বিজুলী পাংখাৰ ব্যৱস্হা আদি গঢ়ি তুলিলেহে এক আদর্শ বিদ্যালয় বুলি গণ্য কৰিব পাৰিম৷ 

৯) সময়ে সময়ে দেশ বিদেশৰ বিভিন্ন প্ৰতিস্হিত শিক্ষক আৰু অধ্যাপকৰ দ্বাৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পাঠদানৰ ব্যৱস্হা কৰা উচিত৷ তেনে কৰিলে তেওঁলোকে বিভিন্ন ব্যক্তিৰ লগত মত বিনিময় কৰি নিজৰ জ্ঞানৰ পৰিসৰ বৃদ্ধিৰ কৰিবলৈ সক্ষম হব৷তাৰোপৰি আধ্যাত্মিক আৰু শাৰীৰিক বিকাশৰ বাবে এক যোগ কেন্দ্ৰ বা ব্যায়াম কেন্দ্ৰ স্হাপন কৰাতো দৰকাৰ৷ কাৰণ শাৰীৰিক আৰু মানসিক বিকাশ হলেহে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ব্যক্তিত্ব পূর্ণাংগ ৰূপত বিকশিত হব৷ এই দিশটোৰ প্ৰতি চৰকাৰে বিশেষভাবে দৃ্ষ্টি দিয়াটো প্ৰয়োজন৷

১০) বিদ্যালয়ত বন্ধৰ দৰে অপসংস্কৃতি ৰোধ কৰাতো আজিৰ সময়ৰ আহ্বান৷ বছৰটোৰ অধিকাংশ দিনেই যাতে সুচাৰুভাবে পাঠদান হয় তাৰ বাবে বিশেষভাবে এক শৈক্ষিক দিনপন্জী প্ৰস্তুত কৰিব লাগে৷ সেই দিনপন্জীত পাঠ্যক্ৰম বর্হিভূত বিভিন্ন বিষয়ৰ বাবেও পর্য্যাপ্ত সময় ৰখাতো উচিত যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সর্বাংগীণ বিকাশৰ বাবে ই সহায়ক হয়৷

চৰকাৰী বিদ্যালয়ক উজ্জীৱিত কৰাৰ সমস্ত পৰিকল্পনা সফলভাবে ৰূপায়ণ কৰিবলৈ কৰিবলৈ হলে স্হানীয় লোকৰ সহায় সহযোগীতা নিতান্তই প্ৰয়োজন৷ আমি সকলোৱে এক জাগ্ৰত প্ৰহৰীৰ দৰে নিজৰ বিদ্যালয়খনৰ প্ৰতি চকু দিব লাগিব তথা ইয়াক সর্বাংগসুন্দৰ কৰি ৰখাৰ বাবে সকলো প্ৰচেষ্টা হাতত লব লাগিব৷ ব্যক্তিগত বিদ্যালয়তকৈ সকলো দিশতে উন্নত কৰি তুলিলেহে চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ মানদন্ড বৃদ্ধি পাব আৰু অধিক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আকর্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হব৷ সময় থাকোতেই যদি এইক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনীয় কার্যব্যৱস্হা তথা উপযুক্ত পৰিকল্পনা হাতত লোৱা যায় তেন্তে নিঃসন্দেহে চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহৰ অবস্হা তথা ভৱিষ্যত উজ্জ্বল হোৱাৰ আমি আশা কৰিব পাৰো৷
লেখক ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, অৰুনাচল প্ৰদেশৰ ছাত্ৰ, ফোন:- 08402852801