মিছা ক'লে কি ডাল হব(হাস্য-বংগ) - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ

xukhdukh.com :: Assamese LIFELINE on SOCIAL MEDIA

সামাজিক যোগসূত্ৰৰ মঞ্চত ইতিবাচক বাৰ্তাবাহক
ভাল খবৰ ভাল সমল, পঢ়ি লভক আনন্দ বিমল

Post Top Ad

Responsive Ads Here
গেৰুৱাপুৰৰ পৰা বিভীষণ লাইভ!
 ঈশানজ্যোতি বৰা
“হ’ৰা ! হ’ৰা ডেকা ল’ৰাজন...তোমাকে মাতিছোঁ...অ’ অ’ তোমাকে৷ এইফালে আহিবাচোন৷”

প্ৰায় পঞ্চাছমিটাৰ আঁতৰৰ পৰা ভাঁহি অহা বলিউডৰ ধৰ্মেন্দ্ৰহেন কণ্ঠৰ গুৰু-গম্ভীৰ মাতটোৱে বন্ধুমহলত প্ৰচণ্ড আত্মবিশ্বাসী আৰু সাহসী ল’ৰা হিচাপে জনাজাত নকৈ বিভীষণৰ ভাও লৈ খ্যাতি পোৱা হিমন্ত শৰ্মাৰ বুকুখনতো মৃদু কম্পন এটা তুলিলে৷ পলকতে শংকামিশ্ৰিত অস্থিৰতাই হিমন্তৰ উজ্জ্বল মুখমণ্ডলত ঠাই দখল কৰিলে৷ যন্ত্ৰমানৱৰ দৰে হিমন্ত আগবাঢ়িল পঞ্চাছমিটাৰৰ আঁতৰৰ কৃষ্ণচূড়াজোপাৰ তলৰ ডেকাচাংখনৰ আশে-পাশে জুম বান্ধি থকা ডেকা-গাভৰুৰ দলটোৰ দিশে৷

“ক’ৰ্চ চলি থকাৰ মাজতে হস্তিনাপুৰ কলেজ এৰি আমাৰ কলেজলৈ অহা ল’ৰাজন তুমিয়েই নহয় জানো? নাম কি হে তোমাৰ? ঘৰ ক’ত? ক’ৰপৰা আহিছা?”- দিওঁ-নিদিওঁকৈ খোজকেইটা দি, দলটোৰ সমুখত গৈ থিয় হোৱা মাত্ৰকেই কপালত বগা ফুট লোৱা যুৱকজনে কৌতূহলী দৃষ্টিৰে হিমন্তলৈ চাই উক্ত প্ৰশ্নকেইটা কৰিলে৷

“কবিতাৰ শিৰোনামা “চাই ল’ম”৷ কবি হিমন্ত শৰ্মা৷”-সকলোকে অবাক কৰি হিমন্তই ততালিকে পকেটৰ পৰা কলম এটা উলিয়াই মাইকৰ নিচিনাকৈ মুখৰ আগলৈ আনিলে আৰু প্ৰখ্যাত আবৃত্তিকাৰৰ দৰে কবিতা এটা আবৃত্তি কৰিবলৈ তৎপৰ হ’ল৷

“ৰ’চোন৷ ৰ৷ আহিয়েই যে একেবাৰে কবিতা মতাত লাগিলি ? হেৰৌ তোক কি সুধিছোঁ-তাৰ উত্তৰবোৰ দি ল’চোন আগতে৷ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শনৰ সুবিধা দিম নহয় !”-বিস্ময়ত সচকিত হৈ ফ্ৰেন্স-কাট্ দাড়িৰ চাপৰ মানুহজনে হিমন্তৰ আপাদমস্তক লক্ষ্য কৰিলে৷

“নহয় দাদা৷ এইটো মোৰ মুদ্ৰাদোষ৷ নাৰ্ভাচ হৈ গ’লে মোৰ মুখৰ পৰা আপোনা-আপুনি কবিতাৰ শাৰী বাগৰি আহে৷”-নতশিৰ হৈ হিমন্তই দুখেৰে ক’লে৷

“চাবি যাতে কবিতাটো দীঘল নহয়৷ আৰু নিকৃষ্ট মানৰ শব্দ-ব্যৱহাৰ কৰি কবিতা নাগাবি৷ কবিতা হ’ব লাগিব অৰ্থপূৰ্ণ,ভাৱগধুৰ আৰু আনন্দদায়ক৷ দে, গা গা৷ ”-কবিতাৰ গৱেষক যেন লগা চশমা পৰিহিত মানুহজনে হিমন্তক অনুমতিসূচক পৰামৰ্শ দিলে৷

“ধন্যবাদ ছাৰ৷ কবিতাৰ শিৰোনামা চাই ল’ম৷”

“হ’ব দে অ’ ৷ তাৰ পিছত গা৷ কাক চাবলৈ মন আছে ,চাই থাকিবি৷ এইখিনিতে মনত পৰিল- চাৰি তাৰিখে “ৱেলকাম বেক” ৰিলিজ দিব ৷ চাবলৈ মন আছে যদি ওলাবি৷ এতিয়া কবিতা গা৷”

“হয় ছাৰ৷ গাইছোঁ৷” কৃত্ৰিম কাহ দুটামান মাৰি হিমন্তই কবিতা গাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে-

“নাম মোৰ হিমন্ত৷ দুখৰ নাই অন্ত৷
জালুকবাৰীতে মোৰ ঘৰ৷ নাভাবিব মোক আপোনাৰ পৰ৷
লাঞ্চনা-বঞ্চনা আৰু ক’ত যে অপমান৷ কিমান শুনিব ককৰ্থনা,কাৰ কিমান অভিমান !
‘ব্লু-আইড বয়’ মাত্ৰ এটা প্ৰহসন৷ দিনে-ৰাতিয়ে চলিছিল মোৰ ওপৰত নিৰ্যাতন৷
বুঢ়া অধ্যক্ষই কৰিলে ক’ত যে চলনা ! ওপৰৱালা ৰাহুলে দিলে মাথোঁ যন্ত্ৰনা৷
বুঢ়াৰ পুত্ৰ গৌৰৱৰো বাঢ়ি গৈছে অতপালি৷ নিৰ্লিপ্ত হৈ হাঁহিৰামে চাই থাকে তাৰ মইমতালি৷
তেৰ মাহে চলিল মোৰ ওপৰত অত্যাচাৰ৷ কেনেকৈ সহোঁ মই এই ব্যভিচাৰ ?
ওৰেনিশা ভাবি-চিন্তি পালো এটা উপায়৷ গেৰুৱাপুৰ কলেজেই হ’ব মোৰ ভাল সহায়৷
ওলাই আহিছোঁ আপোনালোকৰ কাষলৈ, কৰি যাম নিজৰ কাম ৷
পুৱা-গধূলি চাহৰ লগত পিছে বাৰ্গাৰ আৰু বিস্কুটহে খাম৷ ধন্যবাদ৷ ”

“ৱাহ! তামাম কবিতা দেখোন ! খুব হৰলিক্স খোৱা হ’বলা ! ”-কবিতাৰ গৱেষক উচ্ছসিত হৈ উঠিল৷ চকুহাল বিস্ময় আৰু গৌৰৱত বহল হৈ পৰিছে ৷

“পিছে আমাৰ ইয়াত বেছি কবিতা-চবিতা লিখি টাইম পাছ কৰি থাকিলে নহ’ব৷ ভালকৈ পঢ়িব লাগিব বুজিছা ৷ নে কি কয় নৰেন দা !”-চশমা পৰিহিতা বাইদেউগৰাকীয়ে কথাষাৰ কৈ তেওঁৰ কাষতে থিয় হৈ কথা স্বাস্থ্যৱান পুৰুষজনলৈ উৎসুক হৈ চাই ৰ’ল৷

“সেইটোতো হয়৷ পিছে অমিত , ল’ৰাৰ প্ৰতিভা আছে দেখিছোঁ৷”- ফ্ৰেন্স-কাট্ দাঢ়িৱালালৈ এবাৰ চাই নৰেন ককাইদেৱে পুনৰ কৈ গ’ল- “ ল’ৰাৰ চেহেৰা-পাতি ভাল৷ কথা-বতৰাও একেবাৰে দলিয়াই পেলাব পৰা বিধৰ নহয়৷ হেৰা অমিত, ইয়াক দেখোন অহা বছৰৰ “বোকা ছটিওৱা মহোৎসৱ”লৈ কেপ্তেইন বনাই পঠিয়াব পাৰি ৷ নে কি কোৱা?”

“হাৰে নৰেন দা !!” নৰেন খুৰাৰ কথা শেষ হোৱাৰ পিছমুহূৰ্ততে কপালত তিলক লোৱাজনে বিস্ফোৰিত নেত্ৰে চিঞৰি উঠিল-“এইটো কেনেকৈ হ’ব? আপুনি দেখোন মোকহে কেপ্টেইন বনোৱা কথা আছিল? এতিয়া গছত উঠাই গুৰি কাটিলে বৰ দুখ লাগিব৷”

“মোৰ পিছে কেপ্টেইন হোৱাত আপত্তি নাই৷”-বিজয়সূচক হাঁহি এটা মুখত জিলিকাই হিমন্তই সলাজ ভংগীমাৰে কথাষাৰ ক’লে৷

“হেহ্ ৰ’বা৷ পেকপেকাই নাথাকিবা৷ মোৰ লাষ্ট পাৰফৰ্মেঞ্চ দেখা নাই ? কেনেকৈ সাতটাকে পালোৱানক বোকাৰে লুতুৰি-পুতুৰি কৰি বগৰাই দিছিলোঁ৷ তোমাৰ কিবা আইডিয়া আছে জানো? নহ’ব নৰেন দা৷ কেপ্টেইন ময়েই হ’ম৷”- আঘাতপ্ৰাপ্ত বাঘৰ দৰে আনজন গোজৰি উঠিল৷ তথ্যসহকাৰে নিজৰ সামৰ্থ্যৰো প্ৰমাণ দিলে৷

“মাত্ৰ সাতটা ! মোক এবাৰ কেপ্টেইন হ’বলৈ দিয়াচোন৷ বাল্টিয়ে-বাল্টিয়ে বোকাপানী ঢালি বিপক্ষৰ অস্তিত্বই নাইকিয়া কৰি দিম!”-হিমন্তইয়ো সজোৰে প্ৰতিবাদ কৰিলে৷

“ৰ’বাচোন তোমালোক৷ মিছামিছি হৈ-হাল্লা৷ ধেইই ! ৰ’বা৷ ”-হাতখন শূন্যলৈ দাঙি অমিত বোলাজনে প্ৰতিদ্বন্দ্বীহালক নিৰৱে থাকিবলৈ আদেশ দিলে৷ নৰেন দাৰ কাণৰ কাষলৈ গৈ তাৰপিছত কিবা এটা ফুচফুচালে৷

তাৰপিছত খুলি ৰখা চাৰ্টৰ ওপৰৰ বুটামটো মাৰি ক’লে-“এটা কাম কৰোঁ৷ টছ কৰি দিওঁ৷ যদি হেড হয়,তেন্তে হিমন্ত কেপ্টেইন আৰু যদি টেইল পৰে,তেন্তে সৰ্বানন্দ কেপ্টেইন৷”

“ঔঁম ঔঁম ঔঁম !”-টছৰ কথা শুনি হিমন্তই মন্ত্ৰোচ্চাৰণ আৰম্ভ কৰিলে৷ বাকী সকলোৱে হয়ভৰ দিলে৷ অমিত বোলাজনে পকেটৰ পৰা এটকীয়া মুদ্ৰা এটা উলিয়ালে৷ হে’ড আৰু টেইল দুয়োটা ফাল দুয়োজনকে দেখুৱাই মুদ্ৰাটো আকাশলৈ মাৰি পঠিয়ালে৷ উৎকণ্ঠিত হিমন্ত আৰু সৰ্বানন্দই মুদ্ৰাটোৱে পুনৰ আহি ভূমি স্পৰ্শ কৰালৈ উদগ্ৰীৱ হৈ ৰৈ থাকিল৷ শূন্যৰ পৰা নামি আহি মুদ্ৰাটোৱে এসময়ত ভূমি স্পৰ্শ কৰিলে৷ ক’তো এখন্তেকো নোৱাৰাকৈ মুদ্ৰাটো চলি গৈ থাকিল৷ গৈ গৈ মুদ্ৰাটো ডেকাচাঙখনৰ খুঁটা এটাৰ সৰু ফাঁক এটাত সোমাল৷ থিয় হৈ থকা মুদ্ৰাটোৰ আধাফালহে দৃশ্যমান হৈ থাকিল৷ ফাঁকটোৰ পৰা মুদ্ৰাটো উলিয়াবলৈ অমিতে বহু কষ্ট কৰিলে৷ পিছে কোনোপধ্যেই মুদ্ৰাটোক মুক্ত কৰিব নোৱাৰিলে৷ সকলোৰে মুখমণ্ডলত আশাভংগৰ চিন৷ পিছে দুই প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ দুচকুৰ পৰা আশা তেতিয়াও মাৰ যোৱা নাছিল৷ অমিতদাই নোৱাৰিলে অমিতদাৰ নিৰ্দেশত অইন কোনোবাই গৈ খুঁটাৰ ফাঁকটোৰ পৰা মুদ্ৰাটো উলিয়াই আনিব আৰু হে’ড-টেইল চাই আগন্তুক বৰ্ষৰ ‘বোকা ছটিওৱা মহোৎসৱ’ৰ কেপ্টেইন নিৰ্বাচিত কৰিব- এই প্ৰত্যাশাত বন্দী হৈ দুয়োজন প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে অমিতদাৰ মুখখনলৈ উগ্বিগ্নতাৰে চাই থাকিল৷

No comments:

Post a Comment

Post Bottom Ad

Responsive Ads Here

Pages